Die dag maakt ik s'morgens heel vroeg deze fotos uit het badkamerraam....
de rede dat ik dat nog zo goed weet is omdat het een heel bijzondere dag was.
de allerlaatste schooldag op de basisschool voor onze Hannah.
Manlief ging met nog een aantal vaders met de hele klas een dag naar Walibi, dit was een verassing.
Deze laatste schooldag bracht ik onze Hannah naar school, raar vond ze dat, maar ik was heel stellig; 'Ik bracht je de eerste dag naar school en ook de laatste breng ik je'
Samen liepen we naar school
Manlief zwaaide ons uit thuis, iets wat Hannah ook niet begreep; moet ie niet werken?!
Je vader nam vrij om je uit te zwaaien...snap dat dan :-)
Zachtjes fluisteren Tim en ik elkaar succes toe deze dag, bijzondere dag, we zullen vandaag voor de 4e keer vader en moeder worden, alleen zal ik deze dag alleen zijn in tegenstelling tot de andere keren dat we een kind kregen.
Tim zal lekker een dag uit zijn met de klas van Hannah
We willen ook het uitje door laten gaan, en de rest komt allemaal wel ;-)
Ik maakte deze foto van onze schaduwen onderweg naar school
Bij school aangekomen ziet Hannah in eens onze auto aan komen rijden en ze grinnikt;' Dat lijkt onze auto wel!'
euuu...ja schat dat is ook onze auto...
Dat was het begin van de laatste schooldag op de basisschool voor Hannah en met de klas en haar vader en nog een paar vaders lekker naar Walibi.
Ik loop terug naar huis en kom thuis in een stil huis, ik ben alleen.
Ik pak de ingepakte koffers uit en leg alles terug op de plek, breng de koffers naar zolder en kijk daar wat er nog aan babykleding ligt.
De wasmachine draait de hele morgen, de telefoon staat roodgloeiend.
Tijd om familie en vrienden op de hoogte te brengen is er helaas niet.
Het is middag als ik met een donkere vreemde baby het ziekenhuis uitloop.
Als een dief op klaarlichte dag stop ik deze baby in de auto en neem haar mee naar huis.
Ik voelde me een dief maar tegelijk ook de kersverse moeder waar de voorbijgangers me voor aanzagen (hadden ze mijn blanke man nog niet gezien dan zouden ze weten dat het niet klopte )
2 weken oud en zonder bezittingen nam ik haar mee naar huis.
Ons gezin werd verrijkt met haar komst , zo voelden we het en zo schreven we het op het kaartje wat we naar familie en vrienden stuurde.
Zoals onze biologische kinderen een bijzonder mooi en kostbaar geschenk waren; zo is de kleine Marish dat ook, niets minder dan dat!
