Welkom kleine jongen...

Ietwat geiirriteerd kijk ik naar de benzinemeter, ook dat nog...waarom nu..met een zucht rijd ik maar naar de dichtsbijzijnde benzinepomp. Mijn mobiel maakt overuren lijkt het, ik zet het geluid maar uit.
 Opgelucht als ik eindelijk het bord 130 km zie, waar ik normaal een rustige bestuurder ben heb ik nu gewoon haast.
Vol met gedachtes rijd ik zo, op naar een klein mannetje, ruim een uur zit ik daar zo in de auto, mijn gedachtes gaan terug naar de dag dat we onze kleine Marish ophaalden, wat een zegen is dat meisje voor ons, wat zijn we rijk met haar!
En wat hoort ze bij ons, zo ingegroeid in ons gezin en in onze harten.
 'Dat zou nu toch wel weer gebeuren..?...wat als dat niet gebeurt? wat als...?'
De woorden van de voogd komen inneens heel duidelijk in gedachten ;' Niemand weet hoe dit kindje zich gaat ontwikkelen, daar zijn grote zorgen om..'
En zomaar inneens is daar de twijfel...de onzekerheid voor wat er komt.
Als kind al wist ik dat dit is wat ik wilde; een groot gezin en kinderen die geen ouders hebben opvoeden. Een jaar mochten we verlangend uitkijken naar dat ene telefoontje, intens verlangend naar een kindje wat je niet kent.
Ik voel me wat teleurgesteld in mezelf, wat ben ik toch een rare...
Dan hoor ik uit het niets de woorden 'Wees niet bang, want Ik ben met je...'
Alle twijfels en zorgen zijn weg ; het is goed, alle onrust is totaal verdwenen, ik weet het weer, de keuze die we maakten om dit kindje op te halen was juist!
Ik kijk voor me op de brede  vijfbaans weg en dank God in stilte, wat zijn we toch rijk in Hem !!!
Ik rijd de slagboom door en rij de parkeerplaats op van een voor mij totaal onbekend ziekenhuis, ik zoek een plekje zo dicht mogelijk bij de ingang en even twijfel ik; neem ik de maxi cosi wel of niet mee naar binnen? Maar deze keer zal er geen moeder aanwezig zijn zoals bij Marish wel het geval was.
Ik besluit hem wel mee te nemen en zoek de juiste afdeling op, in gedachten oefen ik op de schuilnaam van het kindje, hij is in een ander ziekenhuis geboren afgelopen nacht en is direkt na zijn geboorte naar dit ziekehuis gebracht onder een schuilnaam.
Als ik op de afdeling aankom vertel ik bij de balie dat ik Willem Versteeg kom ophalen. De vrouw kijkt me veelbetekend aan en vraagt me even te wachten, ze pakt de telefoon en belt. Een paar tellen later komen er 3 mensen bij staan. de 1 vraagt me om mijn legitimatie en neemt deze mee een andere ruimte in.
Wat opgelaten excuseert de verpleegster zich hiervoor 'Sorrie , we moeten dit zo doen'
Ik vind het allemaal prima, ik kijk om me heen en denk aan het kleine mannetje ...wat een spanning...bijna kan ik hem zien en oppakken !
Eindelijk gaan we richting baby , door de ramen zie ik de glazen bedjes met daarin de baby's , ik herken het niet, uiteraard niet, voordat we naar binnen mogen moeten de handen uitgebreid worden gewassen en dan inneens sta ik voor het bedje van een piepklein mannetje wat net wakker begint te worden. Zomaar haal ik zijn deken weg en wil hem oppakken, nog net op tijd ben ik me bewust van 3 paar ogen en vraag; 'Mag ik?'
Ruim een uur later pakken we Willem lekker in en gaan onder begeleiding naar de auto. Zo snel mogenlijk naar huis!

over moedermelk in een paleis...

We lopen door Paleis het Loo,
en dat is als je 7 jaar bent niet zo heel erg interessant.
Maar je hebt geen keus als je ouders er heen gaan en dus loopt onze Levi braaf mee,
we proberen het voor hem ook leuk te houden en proberen hem er zoveel mogelijk bij te betrekken.
Inneens is er interesse bij hem, met pretlichtjes in zijn ogen kijkt hij me aan, ik volg zijn blik en begrijp waarom hij zoveel lol heeft. Een groot schilderij van een dame met 1 blote borst.
'oeps er steekt wat uit' Oma is ook mee en onze Levi legt haar uit wat hij ziet; 'kijk!...uitstekende moedermelk!'

Daar gaat ze...

Vandaag was het zover; de eerste 'schooldag' voor onze lieve kleine Marish.
Ze gaat op maandag en donderdag naar 'de rupsjes'
http://www.reinaerde.nl/locatiedetail.aspx?id=346
Stil hier in huis voor mij, maar leuk en goed voor Marish , de wereld word wat groter dan alleen maar thuis :-)

De Kringloop

We lopen door de winkel, Levi en ik.
'Mam het stinkt hier!'
'Ja ik weet het'
Dat hebben ze toch echt van mij , dat ze alles ruiken én alles vinden stinken....
Dat stoort mij ook vreselijk, een geur die 'fout' is...
We lopen verder, het is gezellig zo samen, we kletsen wat af...'Mam je kan hier ook eten!'
traditie als we samen winkelen is toch wel ergens wat drinken&eten, maar niet hier , dat staat voor mij vast! Nog voordat ik wat kan zeggen klinkt het naast me ;' Maar ik wil hier echt niks hoor!!'
Komt dat even goed uit, ik ook niet!
En dan valt mijn oog op het lelijke oude kastje, dát is hem, dát moet hem worden!
Met een diepe rimpel op zijn neus bekijkt Levi het kastje, we maken hem open en dicht, hij is stevig en alles werkt...'maar Mam....die is toch echt niet mooi?!'
Na de belofte hem helemaal schoon te maken en te zullen verven is hij het helemaal met me eens en kopen we het kastje en gaan naar huis.

 

 

Het resultaat ....

Alle lego past er in ! en hij ruikt schoon (en naar verf, maar dat is niet erg!)

En dat voor maar  E6,95 , een kwast en een beetje verf!!

 

Onze prinses en haar grote broer.

We zitten in het WKZ voor een kinder neonatoloog en een fysiotherapeut.
Josiah, ik en Marish.
'We denken wel dat Marish een verstandelijke beperking heeft' zegt de neonatoloog.
Even is het stil. Ik weet het en begrijp deze gedachte ook wel. Toch blijven de woorden wat 'in de lucht' hangen.
Verstoord kijkt Josiah op van zijn DS spelletje en kijkt me even aan. Als we verder praten gaat hij ook verder met zijn DS. Soms ineens mengt hij zich in eens in het gesprek, om te vertellen wat Marish allemaal wel kan, en dat doet hij heel goed.
Er komt een genetisch onderzoek op de afdeling Klinische Genetica, ivm mogelijke erfelijke afwijking. Het heeft geen haast en we doen dan ook rustig aan.
Niet veel later rijden we met zijn  3-en naar huis.
'Mam, wat is een verstandelijke beperking?'
Ik leg uit wat dit is en vertel dat Maria , de moeder van Marish dit ook heeft en ze daarom niet zelf haar kindje mag opvoeden. 'Dus Maria heeft een verstandelijke beperking? en dan word ook nog eens haar kindje afgepakt?!' En ja...zo is het. We praten er nog wat over door en hij begint te begrijpen dat het niet anders kon.
Er valt een stilte.
Josiah denkt na en verteld me dat als Marish ooit gepest gaat worden op school hij daar vreselijk boos om gaat worden. Het raakt hem, een stukje eigen ervaring en ook zijn eigen 'anders zijn'
Verder is het rustig in de auto onderweg naar huis.
Eenmaal bijna thuis zegt Josiah;' Best wel gaaf he Mam, dat presies Marish bij ons kwam wonen! ik ben zo blij met haar! en bij ons maakt het toch niks uit als je anders bent!'
En zo is het :-)