Onze prinses en haar grote broer.

We zitten in het WKZ voor een kinder neonatoloog en een fysiotherapeut.
Josiah, ik en Marish.
'We denken wel dat Marish een verstandelijke beperking heeft' zegt de neonatoloog.
Even is het stil. Ik weet het en begrijp deze gedachte ook wel. Toch blijven de woorden wat 'in de lucht' hangen.
Verstoord kijkt Josiah op van zijn DS spelletje en kijkt me even aan. Als we verder praten gaat hij ook verder met zijn DS. Soms ineens mengt hij zich in eens in het gesprek, om te vertellen wat Marish allemaal wel kan, en dat doet hij heel goed.
Er komt een genetisch onderzoek op de afdeling Klinische Genetica, ivm mogelijke erfelijke afwijking. Het heeft geen haast en we doen dan ook rustig aan.
Niet veel later rijden we met zijn  3-en naar huis.
'Mam, wat is een verstandelijke beperking?'
Ik leg uit wat dit is en vertel dat Maria , de moeder van Marish dit ook heeft en ze daarom niet zelf haar kindje mag opvoeden. 'Dus Maria heeft een verstandelijke beperking? en dan word ook nog eens haar kindje afgepakt?!' En ja...zo is het. We praten er nog wat over door en hij begint te begrijpen dat het niet anders kon.
Er valt een stilte.
Josiah denkt na en verteld me dat als Marish ooit gepest gaat worden op school hij daar vreselijk boos om gaat worden. Het raakt hem, een stukje eigen ervaring en ook zijn eigen 'anders zijn'
Verder is het rustig in de auto onderweg naar huis.
Eenmaal bijna thuis zegt Josiah;' Best wel gaaf he Mam, dat presies Marish bij ons kwam wonen! ik ben zo blij met haar! en bij ons maakt het toch niks uit als je anders bent!'
En zo is het :-)