Een nest vol.

 

Ik was een jaar of 4 toen ik vertelde dat ik later moeder zou worden van 10 kinderen-minimaal (aldus mijn vader) en ik geloof hem meteen ;-) Dat is ook wat ik me herinner, ik wilde 10 kinderen en ik zou een weeshuis beginnen -erbij

Er is niet veel verandert door de jaren heen, alleen ben ik wel iets ouder en toch ook wijzer en snap dat 10 kinderen en een weeshuis beginnen misschien wel wat hoog gegrepen zou zijn ;-)

Want altijd geduldig, lief en aardig te zijn, huis netjes, kinderen netjes en genoeg aandacht is dan een hele uitdaging. En (ook niet heel onbelangrijk) waar laat je zoveel kinderen. Ons huis is echt niet klein, maar ook zeker niet groot genoeg om zoveel slaapkamers te maken ,en een speelzolder, en een boodschappenkelder en..... Juist.. wensen genoeg.

Vandaag zei ik een vriendin dat ze de was hier wel voor de deur mocht zetten, dan zou ik die voor haar doen,  ik kreeg als antwoord; ' Jij hebt zelf ook een nest vol'

Een nest vol dacht ik bij mezelf, wat een leuke uitdrukking.
Wat ben ik blij met ons gezin, ook met de drukke momenten , tijdens spitsuur of als Tim uit zijn werk komt en ik ga werken en we heel even een soort 'overdracht' hebben jantje moet nog huiswerk maken, pietje is erg moe en klaasje heeft nog een uitje vanavond.
We zijn daarin een team, we vinden het alle twee leuk, en vinden het ook erg prettig dat we ons werk hebben en toch altijd zelf voor de kinderen zorgen. We werken in ploegen zeggen we wel eens  :-)
Ook hoe meer kinderen, hoe meer was , afval, rommel, rondslingerend speelgoed, heerlijk gewoon, het leeft.
Ooit als we een boerderijtje kunnen kopen jaja daar gaan we weer met ons boerderijtje...dan starten we misschien wel een gezinshuis en worden echt een groot gezin :-) we dromen er in stilte al eens van...
maar laten we eerst  deze kinderen maar eens opvoeden, met de -voeding lukt het al aardig, nu nog op-...:-)


 

 

4 kinderen is niet veel; tot je bij de tandarts zit.....

Ik vind ons gezin niet groot en ik vind 4 kinderen ook niet veel.
tot ik gisteren bij de tandarts zat met 4 kinderen en bleek dat we de hele wachtkamer bezette...en een geluid dat er uit die kinderen kwam, je wilt het niet weten...ik ben geen fan van de tandarts, het is wel een hele aardige, maar ik houd er echt niet van, zolang ik me herinner vind ik het erg vervelend, maar we gaan natuurlijk wel gewoon braaf 2 x per jaar, ik heb altijd erg mijn best gedaan mijn angst voor de tandarts niet over te brengen op de kinderen en dat is gelukkig ook gelukt, ze vinden het niet erg, alleen maar leuk, zo was Levi helemaal blij; kon hij de tandarts eindelijk zijn nieuwe grotemensentanden laten zien, Josiah is benieuwd of hij een beugel krijgt en Hannah weet het zeker; ik moet een beugel. Marish weet maar 1 ding; lang stilzitten in de buggy is saai... en dus test ze haar stembanden gewoon even..
We beginnen altijd goed voorbereid en spreken van te voren af hoe laat we weggaan en wie er als eerste en 2e en 3e en 4e op de stoel mag. Dit geeft natuurlijk al strubbels maar de afspraak is helder en duidelijk. Hoewel de kinderen er geen hekel aan hebben reageren ze er wel op door erg druk te doen , wat mss wel weer word versterkt doordat ze voelen dat ik ook wat gespannen ben.
We begonnen al goed bij het uitstappen van de auto zeg ik tegen Josiah ; 'Loop jij maar vast en ga in de wachtkamer zitten' ik heb wat meer tijd nodig met de buggy uit de auto halen, wij volgen later.
in mijn ooghoek zie ik een kind verder de straat in hollen en tot mijn verbazing is het Josiah die hard de tegenovergestelde richting rent ipv naar de tandarts...ik roep hem en zeg dat hij de verkeerde kant op gaat, hij keert om en rent de andere kant op, ik roep hem nog dat hij misschien beter kan wachten als hij toch de weg niet weet...maar hij is al weg..
Even later lopen wij bij de tandarts binnen en zit Josiah gewoon in de wachtkamer (pffft gelukkig maar) gelukkig komt al heel snel de tandarts , waarschijnlijk gewoon op het geluid af, nou ja ik ben allang blij hoe eerder klaar hoe beter..
Even later lopen we met zn allen weer naar de auto, Hannah moet een beugel, Josiah is helemaal trots want hij heeft tandsteen....stel je voor steen op je tanden, super !!
Levi zou een wiebeltand hebben waar hij niet vanaf wist en hij wiebelt ijverig met zijn vingers aan een (in mijn ogen) nog vast zittende tand.
 Marish is er nu helemaal klaar mee en huilt en slaat en schopt, stilletjes moet ik er om lachen zo'n minimensje wat zo boos kan worden, wie had dat gedacht ons altijd zo lief en tevreden meisje nu zo boos. Het geeft niks , ze zal dat temparament nodig hebben in haar leven, dus oefen het maar hier en nu..
Toch best veel 4 kinderen zo bij de tandarts, normaal merk ik dat niet zo, gelukkig maar.

Marktplaats en een kampeertafel in het ziekenhuis.

Vrijdagmorgen naar het WKZ in Utrecht met Marish, en maandagmorgen met Marish en de jongens (die hebben dan weer vakantie) naar de Hoogstraat in Utrecht.
Zo vliegen de weken om en komen we nergens aan toe, alleen maar alle afspraken aflopen.
Met Pinksteren gaan Hannah en ik kamperen en we hebben bijna alles, maar kwam op martktplaats een mooie kampeertafel tegen, helemaal opklapbaar, ideaal!
Geboden en ja hoor ik mocht de tafel komen ophalen voor 16 euro, geen geld dacht ik zo..
op te halen in Utrecht, geen probleem, daar kom ik toch erg vaak de laatste tijd...alleen bleek het toch heel erg lastig om een afspraak te maken op de dagen en de tijden dat ik toch al naar Utrecht moet, deze mensen moeten dan werken en willen liever s avonds...begrijp ik helemaal, maar om er nu voor terug te rijden s avonds, daar komt niks van, zeker omdat ook de avonden hier vol staan..
Ik heb de hele kampeertafel inmiddels uit mijn hoofd gezet, het gaat niet lukken.
Ik stuur een mail naar de mensen en leg uit dat we vaak in het WKZ komen met onze dochter en die rit graag combineren met het halen van de kampeertafel, en we geen kans zien naar Utrecht te rijden op een ander moment. Al snel krijg ik een reactie terug;  'Ik werk in het WKZ, dan neem ik hem mee, als je er bent en me belt ontmoeten we elkaar in de centrale hal..'
Ik stuur een berichtje terug en we wisselen telefoonnummers uit, ik krijg nog een reactie; 'ik ben te herkennen aan de ingeklapte kampeertafel ;-)'

Ik kom thuis van zwemles met Levi, Tim komt ook net binnenlopen komt net uit zijn werk Hannah is thuis, Josiah naar een kinderfeestje, Marish zit in de kinderstoel en zoekt aandacht en iemand die voor haar wil zingen, mijn vriendin kan er elk moment zijn en dan gaan we samen ergens eten en shoppen. Buiten hangt nog veel was, het liefste haal ik deze nog even snel binnen, want als ik vanavond laat thuis kom heb ik daar echt geen zin meer in.
In eens zie ik de grote witte enveloppe ; van het hoger gerechtshof. Samen op een druk moment en omringt door onze kinderen scheuren we de brief open, mijn man leest en leest en leest en leest....bladzijdes vol ingewikkelde taal. Ongeduldig vraag ik hem ' en??' Hij wil me van alles uitleggen en vertellen, maar ik wil maar 1 ding weten; blijft de voogdij zoals hij was? En dat blijft het, gelukkig ! er verandert helemaal niets.
We hadden dit ook wel verwacht, en toch fijn dat het nu ook echt bevestigd is.







Ze hoort haar grote broer aankomen...

Heeeejjjj!!!

Onderonsje :-)

Weekeind zonder kinderen.

Afgelopen vrijdag was het zover, we gingen een weekeind weg zonder kinderen, met collega's

wat hebben we het heerlijk gehad !!!

We zijn net weer thuis gekomen en na een ware volksverhuizing is alles en iedereen weer op de juiste plek, 3 kinderen gingen logeren, de jongste was  thuis, met mijn zus en zwager die hier in huis zaten.

 

De zitting.

Ineens was daar de brief van het hoger gerechtshof, we zijn belanghebbend in een zaak over Marish.
In de weken die volgen voel ik me er ongemakkelijk onder, het is heel normaal deze zitting en ook niets aan de hand, maar toch blijft het beeld me achtervolgen van het bijbel verhaal van de 2 moeders, alle twee hebben een baby,  de ene baby is overlijd en de ander leeft nog, de 2 vrouwen zeggen de moeder te zijn van de nog levende baby ,samen gaan ze naar de koning, ze willen alle twee deze baby hebben, de koning moet het oplossen. Niet echt te vergelijken met onze situatie en toch spookte het maar door mijn hoofd.
Samen zullen we voor de rechter staan, het zal gaan over haar dochter, waar zei de moeder van is, maar die wij gaan opvoeden..
Het binnenkomen in de rechtbank blijkt alleen al een hele happening, gelukkig hebben we de juiste papieren, we worden gefouilleerd, mijn man word gevraagd zijn broekspijpen op te tillen, alsof er een wapen zou zitten...ik onderdruk een lach, want dit lijkt echt bizar. Maar voordat ik het besef ben ik zelf aan de beurt.
Al snel zijn we op de plek van bestemming en ook Maria is er al, we mogen niet bij haar zitten, dat vind ik jammer, ik heb het met haar te doen, ze is tussen toch vrij vreemde mensen en ze zal ongetwijfeld ook gespannen zijn. Wat kennen we haar inmiddels goed en er is een goede klik tussen ons, dat blijkt later tijdens de zitting als Maria bij bijna alle vragen bij ons bevestiging zoekt.
We mogen daar vertellen dat Marish bij ons mag blijven tot ze zelfstandig zal kunnen wonen. Dat we haar op zullen voeden alsof ze ons eigen kind is , ook als ze misschien een beperking blijkt te hebben.
Regelmatig kijkt Maria om en dan krijgen we een brede glimlach van haar, we vertellen dat ook Maria een beetje deel is geworden van ons gezin en ze ook altijd welkom zal zijn in ons huis om haar dochter te zien.