In de weken die volgen voel ik me er ongemakkelijk onder, het is heel normaal deze zitting en ook niets aan de hand, maar toch blijft het beeld me achtervolgen van het bijbel verhaal van de 2 moeders, alle twee hebben een baby, de ene baby is overlijd en de ander leeft nog, de 2 vrouwen zeggen de moeder te zijn van de nog levende baby ,samen gaan ze naar de koning, ze willen alle twee deze baby hebben, de koning moet het oplossen. Niet echt te vergelijken met onze situatie en toch spookte het maar door mijn hoofd.
Samen zullen we voor de rechter staan, het zal gaan over haar dochter, waar zei de moeder van is, maar die wij gaan opvoeden..
Het binnenkomen in de rechtbank blijkt alleen al een hele happening, gelukkig hebben we de juiste papieren, we worden gefouilleerd, mijn man word gevraagd zijn broekspijpen op te tillen, alsof er een wapen zou zitten...ik onderdruk een lach, want dit lijkt echt bizar. Maar voordat ik het besef ben ik zelf aan de beurt.
Al snel zijn we op de plek van bestemming en ook Maria is er al, we mogen niet bij haar zitten, dat vind ik jammer, ik heb het met haar te doen, ze is tussen toch vrij vreemde mensen en ze zal ongetwijfeld ook gespannen zijn. Wat kennen we haar inmiddels goed en er is een goede klik tussen ons, dat blijkt later tijdens de zitting als Maria bij bijna alle vragen bij ons bevestiging zoekt.
We mogen daar vertellen dat Marish bij ons mag blijven tot ze zelfstandig zal kunnen wonen. Dat we haar op zullen voeden alsof ze ons eigen kind is , ook als ze misschien een beperking blijkt te hebben.
Regelmatig kijkt Maria om en dan krijgen we een brede glimlach van haar, we vertellen dat ook Maria een beetje deel is geworden van ons gezin en ze ook altijd welkom zal zijn in ons huis om haar dochter te zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten