tot ik gisteren bij de tandarts zat met 4 kinderen en bleek dat we de hele wachtkamer bezette...en een geluid dat er uit die kinderen kwam, je wilt het niet weten...ik ben geen fan van de tandarts, het is wel een hele aardige, maar ik houd er echt niet van, zolang ik me herinner vind ik het erg vervelend, maar we gaan natuurlijk wel gewoon braaf 2 x per jaar, ik heb altijd erg mijn best gedaan mijn angst voor de tandarts niet over te brengen op de kinderen en dat is gelukkig ook gelukt, ze vinden het niet erg, alleen maar leuk, zo was Levi helemaal blij; kon hij de tandarts eindelijk zijn nieuwe grotemensentanden laten zien, Josiah is benieuwd of hij een beugel krijgt en Hannah weet het zeker; ik moet een beugel. Marish weet maar 1 ding; lang stilzitten in de buggy is saai... en dus test ze haar stembanden gewoon even..
We beginnen altijd goed voorbereid en spreken van te voren af hoe laat we weggaan en wie er als eerste en 2e en 3e en 4e op de stoel mag. Dit geeft natuurlijk al strubbels maar de afspraak is helder en duidelijk. Hoewel de kinderen er geen hekel aan hebben reageren ze er wel op door erg druk te doen , wat mss wel weer word versterkt doordat ze voelen dat ik ook wat gespannen ben.
We begonnen al goed bij het uitstappen van de auto zeg ik tegen Josiah ; 'Loop jij maar vast en ga in de wachtkamer zitten' ik heb wat meer tijd nodig met de buggy uit de auto halen, wij volgen later.
in mijn ooghoek zie ik een kind verder de straat in hollen en tot mijn verbazing is het Josiah die hard de tegenovergestelde richting rent ipv naar de tandarts...ik roep hem en zeg dat hij de verkeerde kant op gaat, hij keert om en rent de andere kant op, ik roep hem nog dat hij misschien beter kan wachten als hij toch de weg niet weet...maar hij is al weg..
Even later lopen wij bij de tandarts binnen en zit Josiah gewoon in de wachtkamer (pffft gelukkig maar) gelukkig komt al heel snel de tandarts , waarschijnlijk gewoon op het geluid af, nou ja ik ben allang blij hoe eerder klaar hoe beter..
Even later lopen we met zn allen weer naar de auto, Hannah moet een beugel, Josiah is helemaal trots want hij heeft tandsteen....stel je voor steen op je tanden, super !!
Levi zou een wiebeltand hebben waar hij niet vanaf wist en hij wiebelt ijverig met zijn vingers aan een (in mijn ogen) nog vast zittende tand.
Marish is er nu helemaal klaar mee en huilt en slaat en schopt, stilletjes moet ik er om lachen zo'n minimensje wat zo boos kan worden, wie had dat gedacht ons altijd zo lief en tevreden meisje nu zo boos. Het geeft niks , ze zal dat temparament nodig hebben in haar leven, dus oefen het maar hier en nu..
Toch best veel 4 kinderen zo bij de tandarts, normaal merk ik dat niet zo, gelukkig maar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten