Opnieuw willen we een definitief plekje bieden voor een kindje met beperking of een risicokindje.
Voorzichtig bespraken we dit met onze kinderen en ze reageerden positief, alsof het heel normaal is, waarom niet.
Zo denken wij er ook over, maar toch fijn dat de kinderen dit ook zo zien :-)
Toen onze pleegzorgwerker kwam gaven we dit aan en na een aantal gesprekken hierover moesten er verslagen worden gemaakt, soms was het moeilijk de juiste woorden te vinden het gevoel is er wel en gevoelsmatig weet ik het wel, maar geef er eens woorden aan....dat is moeilijk!
Want waarom willen we dit? waarom doen we dit?
Aan de hand van verslagen worden we besproken door een team mensen, ze zullen gaan inschatten of dit een goed plan is.
Hier hebben we geen problemen mee en lijkt ons ook goed om bij elk kind door deskundige mensen die er ervaring mee hebben opnieuw te kijken of het slim en haalbaar is.
Toch vind ik het tegelijk ook wel weer lastig want ja wat komt er in de verslagen te staan?
Vier kinderen...waarvan 2 kinderen met PDD-nos en de om Marish zijn zorgen. Plaats je er dan opnieuw een kindje met beperking of een risicokindje bij?
Dan denk ik wel van; 'kom hier gewoon eens een keer een dag kijken dan zie je hoe het er aan toe gaat en dat er echt plek , tijd en ruimte is voor nog een kindje' want zoiets kun je vanaf papier niet lezen, zeker als er allemaal van die feiten in staan.
Zelf schreef ik een motivatieverslag, dit hoefde ik niet zelf te doen, toch koos ik ervoor dit ene verslag zelf te schrijven, omdat ik toch erg graag zelf nog een stukje wil bijdrage , zelf iets vertellen over ons gezin, tegen de mensen die moeten gaan besluiten of er wel of geen kindje in ons gezin bij mag komen.
Deze aanvraag voor nog een kindje mag pas gedaan worden nadat het laatst geplaatste kindje een jaar in het gezin woont, bij een adoptiekindje geld dezelfde regel. Dus moesten we nog even geduld hebben
De periode erna, het wachten op een besluit is spannend, we houden het voor onszelf en zullen familie en vrienden dit nieuws pas vertellen als we 'door' zijn, dus voor nu is het een geheim.
Gaat er wel of geen 5e kindje komen, en als ie er wel komt; hoelang zullen we moeten wachten?, hoe oud zal het zijn? wat is de achtergrond? Hoe zal het heten? zoveel vragen!
Levi is er ook erg mee bezig en toen ik hem pas naar bed bracht vroeg hij me; ' Mam je buik is wel super-dik (??!!) zit er soms een baby in? of heb je gewoon teveel gegeten?'
Ik vertel hem dat ik vast teveel heb gegeten...dan vraagt hij serieus;' Mam jij wilt toch wel nog een kindje?' Ik zeg hem dat ik dat wel wil en hij weet het wel, het zal weer net zo gaan als bij Marish en
we zullen af moeten wachten of we toestemming gaan krijgen.
Levi weet het wel, ook weet hij dat wij geen voorkeur aangeven voor jongen of meisje, maar toch kan hij het niet laten me te vragen;'Willen jullie alsjeblieeeeft vragen om een jongen???? ik wil zoooo graag een broertje!!!' :-)
En het mooie is dat we merken dat we er weer net zo naar uitkijken als bij onze andere kinderen, het word niet gewoon of normaal, zelfs niet als het om een 5e kind gaat, nog steeds kriebels in mijn buik en nog steeds spannend!
Vorige week kregen we goed nieuws; we hebben toestemming een 5e kindje op te nemen in ons gezin!!! We zijn blij en dankbaar!
