spitsuur..

Ongeduldig zit Marish in de kinderstoel en wacht op haar volgende hap erwtensoep, haar lievelingseten, net als zuurkool, hutspot, nasi, bami....wat niet eigenlijk, alles vind ze lekker en ze eet alles, behalve yoghurt.
Niet gek ook dat ze naast de woordjes 'papa' en 'mama' nu ook 'eten' zegt de hele dag
Man werkt over vandaag en dus geef ik Marish eten voordat wij gaan eten.
Levi en zijn vriend spelen samen, binnen en dan weer buiten en dan weer binnen, geeft niks, beetje jammer dat vriendje niet hoge veterschoenen heeft die heel lastig aan en uit gaan en ik dus al een flink aantal keer de schoenen aan en uit heb gedaan 'sorrie maar de juf heeft geen tijd om het me te leren en mijn moeder ook niet..' zo klinkt het wat verontschuldigend , onwillekeurig moet ik glimlachen, mooie kerel is het ook :-)
Ze zijn net buiten Levi en vriend...Hannah kletst tegen me, ze zit huiswerk te maken aan de keukentafel.  Marish zit voor me in de kinderstoel ongeduldig te zijn, ondertussen staat er een pan zuurkool te koken, inneens verschijnt Josiah in de keuken en roept, ' Zo ik ga even voetballen!'  Niet nu aub denk ik in stilte en ik opper wat andere ideen, maar hij gaat voetballen...'Josiah wacht!' roep ik hem na 'Levi en vriend hebben ge-voetbalt en de bal ligt achter in de sloot....'  Hij gaat de bal halen en klapt de achterdeur dicht. Snel check ik de pan zuurkool en loop terug naar Marish, zo ongeduldig als ze is heeft ze zich richting haar bord erwtensoep gewurmt en ik kan haar nog net opvangen als ik terug kom om haar verder te voeren, ze is geschrokken en huilt, ik loop met haar op mijn arm door de keuken en zie dat Levi en vriendje op de trampoline gaan en vriendje de schoenen (alweer) uit probeert te doen, het is 5 minuten voor 5 en hij moet over 5 minuten naar huis en ik heb geen zin weer die schoenen aan te trekken, wat echt heel lastig is!! Ik roep naar buiten; 'Hoe je schoenen maar aan!!' beteuterd kijkt hij om en zegt;' Maar ik heb ze net uit...' ...laat ook maar zucht ik inwendig...
De telefoon gaat, ik neem op, een buurvrouw uit de straat...de kinderen hadden onschuldig met steentjes gegooit, maar waren op het gras gekomen, dat is niet handig dan gaat de grasmaaier kapot, ik begrijp het, bedank  voor het belletje en beloof er met de kids over te praten, Josiah stormt weer binnen en vraagt of ik ff opa wil ophalen want hij kan de bal wel pakken...Ik verzeker hem dat opa vast een keer komt maar niet nu.
Ik stuur snel een berichtje naar moeder van vriendje ; ' hij komt er aan, is wat later, sorrie, volgende keer graag crocs of laarsen aan :-)' Ik roep de jongens binnen , vertel hen over steentjes wat niet fijn is voor grasmaaiers , dan moet Levi  Marish verder voeren en ondertussen help ik vriend weer in zijn schoenen.  Als dat klaar is help ik hem in zijn jas, hij heeft vooral interesse in Levi en Marish en hij vraagt; 'mag ik ook eens?' en dat mag , zo voert hij Marish ook een paar happen en gaat daarna naar huis.

17 jaar lief en leed....

17 jaar lief en leed, foto van toen en nu , de tijd doet zo te zien veel met een mens :-)

Gebarentaal...?!...

Onze kleine Marish doet het goed!
Regelmatig word ze getest ,soms  uitgebreid , soms wat eenvoudiger.. hoe ver haar ontwikkeling is en of het achter loopt en op welk vlak....ondertussen oefenen we dagelijks op alle fronten.
Bijvoorbeeld de fijne motoriek; het oppakken van kleine dingen, stukjes brood pakken en in haar mond doen, speelgoed ergens in doen en ergens uit halen, gewoon alles wat bij haar leeftijd past, wat onze oudste 3 kinderen 'vanzelf' gingen doen dat leren we haar. We verstoppen speelgoed en leren haar dat iets niet weg is als je het niet ziet, maar dat het gewoon ergens onder of achter ligt.
Mooi om haar ontwikkeling te zien, mooi om zo intensief er mee bezig te zijn en te zien dat het effect heeft. Ze is leerbaar, en dat is zo gaaf!
Een aantal maanden geleden kregen we het advies om met gebaren te gaan werken bij Marish, dit zou goed werken bij deze kinderen. Overgangen zijn voor Marish moeilijk, de wereld gaat vaak te snel voor haar, in en uit de auto, jas aan, of dan weer jas uit, mensen die binnen komen en weer weg gaan, als er veel gebeurd, of te snel  begrijpt ze het niet meer en word ze boos. Gebarentaal om te laten zien wat er komt zou goed zijn werd me verteld. Ik vond dit nog niet zo nodig en vind haar nog zo jong en ze moet nu al zoveel leren, ook nog gebarentaal...pfftt...  Ze ontwikkeld zich zo ook wel, en ze is niet doof en zover we weten niet autistisch dus ontging me nu nog de zin hier van.

Sinds een aantal weken gaat de kleine meid staan, zo supergoed van haar! En bij alles wat ze zelf kan stimuleren we haar zoveel mogelijk dit vooral te doen. Zo ook met het gaan staan, we willen haar leren dan als ze uit de box wil eerst zelf te gaan staan en daarna tillen we haar er uit. Maar  na weken proberen lijkt het of we haar dit niet kunnen  leren, tot we de vraag krijgen;' Waarom vraag je het haar niet in gebaren?' Ietwat onwillig begin ik er aan , ik geloof er niet zo in en vind het voor haar dan alleen maar nog ingewikkelder worden ; ze moet als zo veel leren.... Toch probeer ik het en vraag haar een hele dag, elke keer als ze uit de box moet, te gaan staan en gebruik hierbij duidelijk het gebaar daar voor...
en tot mijn grote verwondering gaat ze aan het einde van de dag gewoon helemaal zelf staan als ik dat van haar vraag met een gebaar !
Je zult begrijpen; wij gaan aan de gebarentaal!