Welkom kleine jongen...

Ietwat geiirriteerd kijk ik naar de benzinemeter, ook dat nog...waarom nu..met een zucht rijd ik maar naar de dichtsbijzijnde benzinepomp. Mijn mobiel maakt overuren lijkt het, ik zet het geluid maar uit.
 Opgelucht als ik eindelijk het bord 130 km zie, waar ik normaal een rustige bestuurder ben heb ik nu gewoon haast.
Vol met gedachtes rijd ik zo, op naar een klein mannetje, ruim een uur zit ik daar zo in de auto, mijn gedachtes gaan terug naar de dag dat we onze kleine Marish ophaalden, wat een zegen is dat meisje voor ons, wat zijn we rijk met haar!
En wat hoort ze bij ons, zo ingegroeid in ons gezin en in onze harten.
 'Dat zou nu toch wel weer gebeuren..?...wat als dat niet gebeurt? wat als...?'
De woorden van de voogd komen inneens heel duidelijk in gedachten ;' Niemand weet hoe dit kindje zich gaat ontwikkelen, daar zijn grote zorgen om..'
En zomaar inneens is daar de twijfel...de onzekerheid voor wat er komt.
Als kind al wist ik dat dit is wat ik wilde; een groot gezin en kinderen die geen ouders hebben opvoeden. Een jaar mochten we verlangend uitkijken naar dat ene telefoontje, intens verlangend naar een kindje wat je niet kent.
Ik voel me wat teleurgesteld in mezelf, wat ben ik toch een rare...
Dan hoor ik uit het niets de woorden 'Wees niet bang, want Ik ben met je...'
Alle twijfels en zorgen zijn weg ; het is goed, alle onrust is totaal verdwenen, ik weet het weer, de keuze die we maakten om dit kindje op te halen was juist!
Ik kijk voor me op de brede  vijfbaans weg en dank God in stilte, wat zijn we toch rijk in Hem !!!
Ik rijd de slagboom door en rij de parkeerplaats op van een voor mij totaal onbekend ziekenhuis, ik zoek een plekje zo dicht mogelijk bij de ingang en even twijfel ik; neem ik de maxi cosi wel of niet mee naar binnen? Maar deze keer zal er geen moeder aanwezig zijn zoals bij Marish wel het geval was.
Ik besluit hem wel mee te nemen en zoek de juiste afdeling op, in gedachten oefen ik op de schuilnaam van het kindje, hij is in een ander ziekenhuis geboren afgelopen nacht en is direkt na zijn geboorte naar dit ziekehuis gebracht onder een schuilnaam.
Als ik op de afdeling aankom vertel ik bij de balie dat ik Willem Versteeg kom ophalen. De vrouw kijkt me veelbetekend aan en vraagt me even te wachten, ze pakt de telefoon en belt. Een paar tellen later komen er 3 mensen bij staan. de 1 vraagt me om mijn legitimatie en neemt deze mee een andere ruimte in.
Wat opgelaten excuseert de verpleegster zich hiervoor 'Sorrie , we moeten dit zo doen'
Ik vind het allemaal prima, ik kijk om me heen en denk aan het kleine mannetje ...wat een spanning...bijna kan ik hem zien en oppakken !
Eindelijk gaan we richting baby , door de ramen zie ik de glazen bedjes met daarin de baby's , ik herken het niet, uiteraard niet, voordat we naar binnen mogen moeten de handen uitgebreid worden gewassen en dan inneens sta ik voor het bedje van een piepklein mannetje wat net wakker begint te worden. Zomaar haal ik zijn deken weg en wil hem oppakken, nog net op tijd ben ik me bewust van 3 paar ogen en vraag; 'Mag ik?'
Ruim een uur later pakken we Willem lekker in en gaan onder begeleiding naar de auto. Zo snel mogenlijk naar huis!