We mogen niet klagen hoor WANT...:-)

Voorzichtig gluur ik door mijn oogleden en zie een schim staan, maatje Levi gok ik, hij praat wartaal,
of het ligt aan mij , ik ben niet helder zo vroeg.
Een blik op de wekker verteld me; tijd om op te staan, jammer, het is buiten nog donker...met een stille zucht hijs ik me uit bed in mn pantoffels en slof naar de flessenwarmer en zet er als eerste een fles in, door naar zolder, de 2 oudste uit bed plukken, Josiah is meestal al vroeg wakker , en als hij wakker is is hij ook ECHT wakker , volume voluit, alle lichten aan, worden er wat danspasjes gemaakt en zoeft hij van de trap, slaat per ongeluk de deuren te hard dicht... vandaag slaapt hij, dat is ook weer niet leuk, want ow wee...wie hem wakker maakt .
Ik maak hem wakker , vertel hem hoe laat het is en wat het programma vandaag is, dwing mezelf zo goed mogelijk na te denken en het dus ook precies goed te vertellen, voor de duidelijkheid ;-) Er word gegromt en gesnoven, ik loop door naar de wasmachine en haal er een schone was uit en doe er een nieuwe in en zet hem aan.
Zo begint iedere dag weer mijn dag , inmiddels is de fles warm en als de 2 oudste beneden krijgt Marish haar fles en scharrelt Levi om ons heen. In het uur wat volgt is het voor mij een wir-war van instructies geven, ren ik van boven naar beneden, melden hoe laat het is, oudste de deur uit werken, met schooltas en inhoud, kan ze maar zo vergeten..Josiah en Levi hebben alle twee PDD-Nos en dus functioneer ik als soort sprekende klok.. Over 5 minuten ga je aankleden, over 1 minuut zit je aan tafel om te eten, over 5 minuten is het tijd om naar school te gaan.
Om kwart over 8 vertrekt Josiah , Levi en ik volgen niet veel later en gaan naar school.
Als ik thuiskom wacht me de schone taak alle achter gelaten sporen op te ruimen.

Op zich is dit geen spannende of intensive bezigheid, ook geen dankbare, want morgen ligt alles er weer net zo, toch heb ik er geen hekel aan, het moet gewoon gebeuren. We willen allemaal toch graag schone kleren aan en iemand moet het doen ;-)

Ik probeer me een voorstelling te maken hoe het zou zijn als alles netjes bleef, elke dag, dag in dag uit ...dat zou voor mij betekenen dat ik gewoon werkeloos zou zijn! dat zou pas vervelend zijn!  

Ik vind het een enorme rijkdom om zo 'gewoon' voor je gezin te kunnen zorgen, neem alleen al het feit dat je een gezin hebt, is toch al zo enorm waardevol!  en ik betrap mezelf wel eens op een gevoel van irritatie als ik 'collega-mama's' hoor klagen, wat zou je dan willen? ? geen was? geen rommel? geen kinderen meer?  En dan de reactie soms ik mag niet klagen hoor MAAR...en dan komt het....

 Misschien is het een idee om eens te zeggen; Ik mag niet klagen hoor WANT...(en vul maar in)

We mogen niet klagen, want we hebben zo veel! (inclusief veel was en rommel :-) )