Er is nog een plaatsje vrij....

Hetzelfde gevoel als voordat Marish bij ons kwam, datzelfde gevoel overviel ons een aantal maanden geleden opnieuw, er is ruimte voor nog een kindje.
Opnieuw willen we een definitief plekje bieden voor een kindje met beperking of een risicokindje.
Voorzichtig bespraken we dit met onze kinderen en ze reageerden positief, alsof het heel normaal is, waarom niet.
Zo denken wij er ook over, maar toch fijn dat de kinderen dit ook zo zien :-)
Toen onze pleegzorgwerker kwam gaven we dit aan en na een aantal gesprekken hierover moesten er verslagen worden gemaakt, soms was het moeilijk de juiste woorden te vinden het gevoel is er wel en gevoelsmatig weet ik het wel, maar geef er eens woorden aan....dat is moeilijk!
Want waarom willen we dit? waarom doen we dit?
Aan de hand van verslagen worden we besproken door een team mensen, ze zullen gaan inschatten of dit een goed plan is.
Hier hebben we geen problemen mee en lijkt ons ook goed om bij elk kind door deskundige mensen  die er ervaring mee hebben opnieuw te kijken of het slim en haalbaar is.
Toch vind ik het tegelijk ook wel weer lastig want ja wat komt er in de verslagen te staan?
Vier kinderen...waarvan 2 kinderen met PDD-nos en de om Marish zijn zorgen. Plaats je er dan opnieuw een kindje met beperking of een risicokindje bij?
 Dan denk ik wel van; 'kom hier gewoon eens een keer een dag kijken dan zie je hoe het er aan toe gaat en dat er echt plek , tijd en ruimte is voor nog een kindje' want zoiets kun je vanaf papier niet lezen, zeker als er allemaal van die feiten in staan.
Zelf schreef ik een motivatieverslag, dit hoefde ik niet zelf te doen, toch koos ik ervoor dit ene verslag zelf te schrijven, omdat ik toch erg graag zelf nog een stukje wil bijdrage , zelf iets vertellen over ons gezin, tegen de mensen die moeten gaan besluiten of er wel of geen kindje in ons gezin bij mag komen.
Deze aanvraag voor nog een kindje mag pas gedaan worden nadat het laatst geplaatste kindje een jaar in het gezin woont, bij een adoptiekindje geld dezelfde regel. Dus moesten we nog even geduld hebben
De periode erna, het wachten op een besluit is spannend, we houden het voor onszelf en zullen familie en vrienden dit nieuws pas vertellen als we 'door' zijn, dus voor nu is het een geheim.
Gaat er wel of geen 5e kindje komen, en als ie er wel komt; hoelang zullen we moeten wachten?, hoe oud zal het zijn? wat is de achtergrond? Hoe zal het heten? zoveel vragen!

Levi is er ook erg mee bezig en toen ik hem pas naar bed bracht vroeg hij me; ' Mam je buik is wel super-dik (??!!) zit er soms een baby in? of heb je gewoon teveel gegeten?'
Ik vertel hem dat ik vast teveel heb gegeten...dan vraagt hij serieus;' Mam jij wilt toch wel nog een kindje?' Ik zeg hem dat ik dat wel wil en hij weet het wel, het zal weer net zo gaan als bij Marish en
we zullen af moeten wachten of we toestemming gaan krijgen.
Levi weet het wel, ook weet hij dat wij geen voorkeur aangeven voor jongen of meisje, maar toch kan hij het niet laten me te vragen;'Willen jullie alsjeblieeeeft vragen om een jongen???? ik wil zoooo graag een broertje!!!' :-)
En het mooie is dat we merken dat we er weer net zo naar uitkijken als bij onze andere kinderen, het word niet gewoon of normaal, zelfs niet als het om een 5e kind gaat, nog steeds kriebels in mijn buik en nog steeds spannend!

Vorige week kregen we goed nieuws; we hebben toestemming een 5e kindje op te nemen in ons gezin!!! We zijn blij en dankbaar!

Baby-Dump ??

We zijn een avond uit geweest Josiah en ik , we zijn onderweg naar huis, hij zit naast me, voorin de auto en kijkt mee naar alles wat er te zien is.
'Mam !! daar hangt een bodje 'Baby Dump' !!!' verteld hij me , ik mompel wat instemmend.
Verontwaardigt zegt hij;' Het is die kan op! dus niet zo ver weg!'
Ergens begin ik te snappen wat er loos is; Baby Dump is best een heel raar woord als je alles letterlijk neemt.. dus snel vertel ik hem dat het een winkel is met babyspullen.
Samen zijn we het eens, dat het best een heel rare naam is voor een plek waar je heen moet als je een baby krijgt! Je bent zwanger en gaat naar de baby dump...tja...

'Waar kom je oorspronkelijk vandaan?'

Onze Josiah kreeg deze vraag van de week; 'Waar kom je oorspronkelijk vandaan?'
na even nadenken was zijn antwoord; ' Uit mijn moeder..'

Amsterdam

Een geliefd uitje bij ons hele gezin is een dag naar Amsterdam en eigenlijk elke schoolvakantie is het zover en gaan we een dag naar de stad, er is zo veel te zien en zoveel drukte , wat we voor een dagje heerlijk vinden.


De overtocht met de boot


even wachten want er moest even wat langs :-)


op centraal station





Einde van de dag hebben we prinsheerlijk koffie gedronken op dit prachtige terras,
we hadden geen haast en nog helemaal geen zin om naar huis te gaan.
Levi vermaakte zich er prima  en Josiah en Hannah waren nog even samen in Nemo maar wisten ons te vinden.





De volgende morgen kom ik bij Levi op zijn kamer en er lijkt wel een orkaan te zijn geweest, rondslingerend speelgoed, kleding, kastdeuren die open staan..
ik vraag hem wat er is gebeurd?
'Tja Mam dat heb je nu eenmaal met een genie in huis!'
daar kon ik het mee doen...arme ik ...ik heb echt een huis vol genieen waar ik heel dankbaar voor ben maar dus ook heel erg druk mee ben ;p

met pijn in mijn hart...(een klein beetje maar..)

Soms heb je van die mensen die graag spullen bewaren, een rubberboot van de kinderen, die zelf allang het huis uit zijn, een boot waar nooit meer mee gevaren word en ze ook niet meer willen gebruiken, toch blijft hij liggen, misschien als herinnering aan een mooie tijd die achter ligt?
Dat zal het zijn ..toch ook mooi dan..
Soms zie je het op Marktplaats dat mensen schrijven ' met pijn in ons hart bieden we te koop aan' 
ik begrijp het nooit, echt niet! ik hecht niet zo aan spullen denk ik...
(hoewel als mensen het moeten verkopen omdat ze het geld nodig hebben is het wel goed te begrijpen dat het verdrietig is!!)


Verder ben ik niet iemand die spullen bewaard, ik bewaar alleen spullen die we nodig hebben en gebruiken. want wat heeft een mens veel spullen!!!  maar soms is het ook een nadeel, want tenslotte is het gewoon waar; wie wat bewaard die heeft wat!
Nu aan spullen nog steeds geen gebrek, maar overtollige spullen gaan hier direct de deur uit, zonder pardon.
Spullen zijn er voor om te gebruiken, en als je het niet meer nodig hebt doe je het weg, zo simpel is het.
Vorig jaar kocht ik een tent en na het pinksterweekeind kwam ik er achter dat kamperen niks voor mij was dat de tent wat tegenviel en zette het ding op marktplaats en binnen een week was ie verkocht en had ik een andere gekocht.
De eerste week van de zomervakantie hebben we een week gekampeerd in deze 'nieuwe' tent en hij voldeed meer aan de eisen dan de vorige tent.
Maar helaas na een dag flinke regen dreven onze spullen de tent uit, en dat terwijl hij echt niet lek is..dat hadden we juist zo goed getest thuis!
De tent had  geen 'vaste kuip' , vandaar de natte voeten en drijvende kampeerspullen. Nog een nadeel was maar 2 slaapcabines, ik deelde de slaapcabine met Josiah , ons slaapwonder (niet dus)
Het is allemaal goed gegaan , ondanks dat hij geen donald ducks kon lezen bij het niet kunnen slapen (het licht maakt iedereen wakker) en dat ik s'nachts de cabine niet uit durfde om te plassen, want ja...als Josiah weer wakker word...
Je raad het dus al...we zijn inmiddels thuis en zette ook deze tent op marktplaats... we hoeven pas volgend jaar met pinksteren weer te kamperen dus zullen vast een andere hebben tzt met vaste kuip en 3 slaapcabines :-)
Binnen de korte keren verkoop ik de tent en komen mensen hem ophalen. Met een wat vreemd gevoel sjouw ik het ding de schuur uit en kijk of alles compleet is.
Na een avond wachten is er geen koper op komen dagen en verkoop ik hem aan de volgende bieder,
ook dat loopt op niets uit.
Intussen heb ik bedacht de tent te bewaren en het er toch nog maar een jaartje mee te doen; over een jaar een andere kopen kan ook prima.
 Zoveel mooie momenten beleefd in deze tent, we hebben een geweldige week gehad, zonder tent kunnen we volgend jaar niet gaan.
Tevreden sjouw ik het ding weer terug de schuur in.
Dan ineens krijg ik weer een mooi bod en kan de tent met winst verkopen en besluit het te doen,
en zomaar staat er een meneer voor de deur, we rekenen af en daar gaat de tent..
met pijn in mijn hart...hoewel een klein beetje maar...ruimte in de schuur is ook fijn....

...ga op reis en neem mee....

Dit is de koffer van Josiah ....voor kamperen.
DS
DS- lader (dit kan niet in de tent want we hebben geen elektra, kan bij een oplaadpunt hopelijk bestaat er snelstroom ofzo :-))
Donald Ducks
Het programma
De plattegrond.

Kleding moet er nog bij maar zo te zien zit de koffer al vol :-)

Josiah lag al in bed vanavond toen ik naar de wasmachine ging, hij vroeg me de DS uit zijn koffer te halen en mee naar beneden te nemen want dat was te afleidend als je moet slapen en er zit in de koffer naast je bed een DS.' Voor een computerverslaafde is dat echt moeilijk hoor Mam!!'
voegde hij er aan toe...
:D

Een kostbaar geschenk en niets minder dan dat.

Bijna een jaar geleden alweer!

 

 

Die dag maakt ik s'morgens heel vroeg deze fotos uit het badkamerraam....

de rede dat ik dat nog zo goed weet is omdat het een heel bijzondere dag was.

de allerlaatste schooldag op de basisschool voor onze Hannah.

Manlief ging met nog een aantal vaders met de hele klas een dag naar Walibi, dit was een verassing.

Deze laatste schooldag bracht ik onze Hannah naar school, raar vond ze dat, maar ik was heel stellig; 'Ik bracht je de eerste dag naar school en ook de laatste breng ik je'

Samen liepen we naar school

Manlief zwaaide ons uit thuis, iets wat Hannah ook niet begreep; moet ie niet werken?!

Je vader nam vrij om je uit te zwaaien...snap dat dan :-)

Zachtjes fluisteren Tim en ik elkaar succes toe deze dag, bijzondere dag, we zullen vandaag  voor de 4e keer vader en moeder worden, alleen zal ik deze dag alleen zijn in tegenstelling tot de andere keren dat we een kind kregen.

Tim zal lekker een dag uit zijn met de klas van Hannah

We willen ook het uitje door laten gaan, en de rest komt allemaal wel ;-)

Ik maakte deze foto van onze schaduwen onderweg naar school

Bij school aangekomen ziet Hannah in eens onze auto aan komen rijden en ze grinnikt;' Dat lijkt onze auto wel!'

euuu...ja schat dat is ook onze auto...

Dat was het begin van de laatste schooldag op de basisschool voor Hannah en met de klas en haar vader en nog een paar vaders lekker naar Walibi.

Ik loop terug naar huis en kom thuis in een stil huis, ik ben alleen.

Ik pak de ingepakte koffers uit en leg alles terug op de plek, breng de koffers naar zolder en kijk daar wat er nog aan babykleding ligt.

De wasmachine draait de hele morgen, de telefoon staat roodgloeiend.

Tijd om familie en vrienden op de hoogte te brengen is er helaas niet.

 

 

 

Het is middag als ik met een donkere vreemde baby het ziekenhuis uitloop.
Als een dief op klaarlichte dag stop ik deze baby in de auto en neem haar mee naar huis.
Ik voelde me een dief maar tegelijk ook de kersverse moeder waar de voorbijgangers me voor aanzagen (hadden ze mijn blanke man nog niet gezien dan zouden ze weten dat het niet klopte )
2 weken oud en zonder bezittingen nam ik haar mee naar huis.

 

 

 

 

Ons gezin werd verrijkt met haar komst , zo voelden we het en zo schreven we het op het kaartje wat we naar familie en vrienden stuurde.

Zoals onze biologische kinderen een bijzonder mooi en kostbaar geschenk waren; zo is de kleine Marish dat ook, niets minder dan dat!