Daar zit een luchtje aan...of toch niet??

We rijden een voor ons vreemd dorp binnen, vreemde wijk, maar op zich hetzelfde als heel veel  woonwijken in nederland, te krap, te smalle straten, te weinig parkeerplekken en te veel huizen in te weinig ruimte. Kinderen die gezellig na het eten nog even buiten mogen spelen en oorlogje spelen wie er nu in de speeltuin mag, blank of bruin? Honden die op de stoep poepen met bazen die op dat moment net toevallig iets in hun linkerooghoek zien.
Dit alles irriteert me, en tegelijk spreek ik mezelf vermanend toe stel je niet aan, hier wonen en leven mensen, mss met veel plezier, een flat is veel erger! Zeker weten een flat is erger..
Oke ff opletten , we rijden nu net nr 13 voorbij en daar moeten we zijn, ik zoek naar een plek om de auto achter te laten, wat niet gaat lukken zo te zien, uiteindelijk 3 straatjes verder parkeren we onze auto netjes in de vakken, na 3 keer aanhalen paste het zomaar...
We lopen terug naar nummer 13 en stilletjes mopper ik tegen mezelf, ik begin toch echt zo'n oude taart te worden die overal van griezelt, het moet niet gekker worden , wat mankeert me toch , vreselijk mens ben ik ! Toch heb ik dit altijd al gehad, zo gevoelig voor de omgeving zijn, je zo goed , of juist fout, voelen door de omgeving. Zou ieder mens dit hebben ? vraag ik me stilletjes af?
We bellen aan bij nr 13 en de buitenkant belooft al niet heel veel soeps voor de binnenkant, dat is ook zoiets, vroeger zei men dat je aan de gordijnen al kunt zien wat voor mensen er wonen. Met deze gordijnen is niets mis. met de rest wel. Een vriendelijke vrouw doet open , gelukkig kan ze geen gedachten lezen denk ik , we worden vrolijk begroet door honden poezen, 3 kinderen, waarvan er 1 met een kip onder de arm loopt , ach ja waarom ook niet ? op de bank kun je niet zitten, die ligt vol spullen , en dekbed en kussens, zou er 1 ziek zijn? maar ik zie 3 kinderen vrolijk rondrennen en niks geen zieke te zien. Dan de geur...! als ik ergens echt last van heb is het de geur... ergens heb ik al spijt dat we hier heen zijn gegaan. We komen voor een tentje voor Hannah , en ik vind een 2-de-hands tent eigenlijk al 10 keer niks... Vandaar ook dat ik een nieuwe tent heb gekocht voor onze week kamperen, maar nu komt haar vriendin de laatste 2 nachten logeren , en daarom is het mss leuk als de meiden dan een eigen tentje hebben voor die 2 nachten. Daarom zijn we hier, voor een tent.
Het leuke is dat deze mensen 2 tentjes te koop hebben en we dus kunnen kiezen. En we konden vanavond al terecht, ook belangrijk, omdat ik verder tot de vakantie echt geen tijd meer heb om een tentje te halen. Hannah mag kiezen welk tentje het moet worden, maar ze krijgt hierbij enorm veel advies want het hele gezin heeft zich inmiddels om ons heen geschaard en vuurt de vragen af; wanneer, waarheen?  het eerste tentje word uit de verpakking gehaald en uitgelegd op de vloer, ziet er verassend goed uit. Ondertussen begint de man me hun vakantie verhalen te vertellen en hun plannen voor deze zomer.
Stilletjes moet ik wel lachen om deze hele situatie en werp een blik op Hannah, ze is druk met de 2 honden die graag geaait willen worden.
Eigenlijk is onze keus al gemaakt, we willen dit tentje, maar toch word ook de andere tent uit de verpakking gehaald en op de vloer uitgelegd. Hannah kiest ook voor het eerste tentje , we zijn er uit.
 We willen inpakken, batalen en gaan. Maar eerst moet ik toch echt de beschrijving zien volgens de vrouw, ietwat ongeduldig met interesse kijk ik mee en zeg haar het te begrijpen en mompel iets dat het simpel en snel gaat, dat ik dat belangrijk vind. Waarom de man ineens vol energie het idee heeft 'weet je wat?? we nemen ze mee naar buiten en zetten ze alle twee ff op! leuk!'  en tegen Hannah 'dan kun je echt het verschil zien!' Dit is heel vriendelijk natuurlijk maar ik wil echt naar huis, en graag binnen nu en 10 minuten ! Dus ik wijs het aanbod beslist af en zeg dat we de keus hebben gemaakt, wil de tent snel oprollen en in de verpakking stoppen en wegwezen, maar het moet netjes en precies worden, het hele gezin komt er aan te pas en ze weten precies wat ze doen en in no-time hebben ze met 4 man het tentje opgerold, gevouwen en keurig in de verpakking zitten. Ondertussen praten ze tegen elkaar over de avonduren die ze hebben beleefd met dit tentje , toen de grote tent lek was moest het hele gezin in dit tentje. Mooi om te zien hoe ze dit met elkaar delen , het lijkt wel of ze het moeilijk vinden er afstand van te doen. Ik zeg ze lachend ; 'Jullie kunnen nog terug hoor?'
maar nee ze weten het zeker, hij mag met ons mee, ze verkopen de 2 tentjes en kopen van het geld een grotere tent. Met een warm gevoel lopen Hanna en ik met de tent de deur weer uit, uitgezwaait door het hele gezin. Frisse lucht!!! heerlijk!!
Eenmaal in de auto en de wijk uitgereden haal ik stilletjes opgelucht adem, en zeg Hannah dat we het tentje thuis snel gaan opbouwen en het lekker een week laten staan, ff luchten. Ze begint te grinniken
als ik haar vraag wat er is  begint ze te lachen en zegt ;' Hoe jij het zegt!!'  ik begrijp het niet, ik zeg het normaal en zeg (bewust) niets negatiefs over het huis of de geur of de rommel. Het waren super lieve mensen, de rest is niet belangrijk , dat wil ik mn kinderen meegeven. kijk naar mensen om hoe en wie ze zijn , hoe ze eruit zien of wat ze hebben is totaal onbelangrijk.
Hannah begint hoe langer hoe harder te lachen, en ik snap er niks van, staan er letters op mn voorhoofd?? Ze ziet aan me hoe ik me voel, ze kent me goed genoeg om te weten wat ik vind
'Nou Hannah het waren echt super aardige mensen hoor!'  Al lachend en hikkend komt eruit ' Jah!!! het rook er alleen erg vreemt!! Dat klopt idd ik vertrouw haar toe dat ik stilletjes mn neus dicht kan houden in zulke situaties en alleen door mn mond adem haal, omdat ik echt last heb van geuren.
Ze probeert dit ook te doen en al hoestend, hikkend en gierend van het lachen komen we een half uur later thuis aan.
We bouwen de tent meteen maar op in de tuin. Gelukkig is de tent wel geur-vrij.