ik hoor Levi mopperen, Josiah gaat er heel goed mee om, het verbaast me, meestal word hij boos..
'Levi ik begrijp dat je boos bent, het kwam onverwacht , dan schrik je, ik schrok ook!'
verbaast en geintereseert luister ik mee, onverwachte dingen, schrikken, boos worden, het hoort bij deze jongens. Josiah begint dit alles steeds beter begrijpen en kan zich ook steeds beter verwoorden daar in.
'Ik begrijp jou wel hoor Levi, ik schrok ook en ik haat onverwachte dingen....'
hij weet dat ik het woord haat niet wil horen en verbeterd zichzelf; 'Nou ja misschien hebben we een allergie voor onverwachte dingen!'
'Nee hoor !!! Allergie is het wat anders, wij hebben een ziekte...toch?'
' Haha ziek? voel jij je ziek dan?!'
'Nou ja, we hebben hetzelfde, maar ik lijk echt niet op jou hoor!!!' komt het wat snuivend en toch weer wat boos. Ze zuchten alle twee maar eens , halen hun schouders op en ik hoor Josiah zeggen;
' kom dan spelen we weer verder!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten