spitsuur..

Ongeduldig zit Marish in de kinderstoel en wacht op haar volgende hap erwtensoep, haar lievelingseten, net als zuurkool, hutspot, nasi, bami....wat niet eigenlijk, alles vind ze lekker en ze eet alles, behalve yoghurt.
Niet gek ook dat ze naast de woordjes 'papa' en 'mama' nu ook 'eten' zegt de hele dag
Man werkt over vandaag en dus geef ik Marish eten voordat wij gaan eten.
Levi en zijn vriend spelen samen, binnen en dan weer buiten en dan weer binnen, geeft niks, beetje jammer dat vriendje niet hoge veterschoenen heeft die heel lastig aan en uit gaan en ik dus al een flink aantal keer de schoenen aan en uit heb gedaan 'sorrie maar de juf heeft geen tijd om het me te leren en mijn moeder ook niet..' zo klinkt het wat verontschuldigend , onwillekeurig moet ik glimlachen, mooie kerel is het ook :-)
Ze zijn net buiten Levi en vriend...Hannah kletst tegen me, ze zit huiswerk te maken aan de keukentafel.  Marish zit voor me in de kinderstoel ongeduldig te zijn, ondertussen staat er een pan zuurkool te koken, inneens verschijnt Josiah in de keuken en roept, ' Zo ik ga even voetballen!'  Niet nu aub denk ik in stilte en ik opper wat andere ideen, maar hij gaat voetballen...'Josiah wacht!' roep ik hem na 'Levi en vriend hebben ge-voetbalt en de bal ligt achter in de sloot....'  Hij gaat de bal halen en klapt de achterdeur dicht. Snel check ik de pan zuurkool en loop terug naar Marish, zo ongeduldig als ze is heeft ze zich richting haar bord erwtensoep gewurmt en ik kan haar nog net opvangen als ik terug kom om haar verder te voeren, ze is geschrokken en huilt, ik loop met haar op mijn arm door de keuken en zie dat Levi en vriendje op de trampoline gaan en vriendje de schoenen (alweer) uit probeert te doen, het is 5 minuten voor 5 en hij moet over 5 minuten naar huis en ik heb geen zin weer die schoenen aan te trekken, wat echt heel lastig is!! Ik roep naar buiten; 'Hoe je schoenen maar aan!!' beteuterd kijkt hij om en zegt;' Maar ik heb ze net uit...' ...laat ook maar zucht ik inwendig...
De telefoon gaat, ik neem op, een buurvrouw uit de straat...de kinderen hadden onschuldig met steentjes gegooit, maar waren op het gras gekomen, dat is niet handig dan gaat de grasmaaier kapot, ik begrijp het, bedank  voor het belletje en beloof er met de kids over te praten, Josiah stormt weer binnen en vraagt of ik ff opa wil ophalen want hij kan de bal wel pakken...Ik verzeker hem dat opa vast een keer komt maar niet nu.
Ik stuur snel een berichtje naar moeder van vriendje ; ' hij komt er aan, is wat later, sorrie, volgende keer graag crocs of laarsen aan :-)' Ik roep de jongens binnen , vertel hen over steentjes wat niet fijn is voor grasmaaiers , dan moet Levi  Marish verder voeren en ondertussen help ik vriend weer in zijn schoenen.  Als dat klaar is help ik hem in zijn jas, hij heeft vooral interesse in Levi en Marish en hij vraagt; 'mag ik ook eens?' en dat mag , zo voert hij Marish ook een paar happen en gaat daarna naar huis.

17 jaar lief en leed....

17 jaar lief en leed, foto van toen en nu , de tijd doet zo te zien veel met een mens :-)

Gebarentaal...?!...

Onze kleine Marish doet het goed!
Regelmatig word ze getest ,soms  uitgebreid , soms wat eenvoudiger.. hoe ver haar ontwikkeling is en of het achter loopt en op welk vlak....ondertussen oefenen we dagelijks op alle fronten.
Bijvoorbeeld de fijne motoriek; het oppakken van kleine dingen, stukjes brood pakken en in haar mond doen, speelgoed ergens in doen en ergens uit halen, gewoon alles wat bij haar leeftijd past, wat onze oudste 3 kinderen 'vanzelf' gingen doen dat leren we haar. We verstoppen speelgoed en leren haar dat iets niet weg is als je het niet ziet, maar dat het gewoon ergens onder of achter ligt.
Mooi om haar ontwikkeling te zien, mooi om zo intensief er mee bezig te zijn en te zien dat het effect heeft. Ze is leerbaar, en dat is zo gaaf!
Een aantal maanden geleden kregen we het advies om met gebaren te gaan werken bij Marish, dit zou goed werken bij deze kinderen. Overgangen zijn voor Marish moeilijk, de wereld gaat vaak te snel voor haar, in en uit de auto, jas aan, of dan weer jas uit, mensen die binnen komen en weer weg gaan, als er veel gebeurd, of te snel  begrijpt ze het niet meer en word ze boos. Gebarentaal om te laten zien wat er komt zou goed zijn werd me verteld. Ik vond dit nog niet zo nodig en vind haar nog zo jong en ze moet nu al zoveel leren, ook nog gebarentaal...pfftt...  Ze ontwikkeld zich zo ook wel, en ze is niet doof en zover we weten niet autistisch dus ontging me nu nog de zin hier van.

Sinds een aantal weken gaat de kleine meid staan, zo supergoed van haar! En bij alles wat ze zelf kan stimuleren we haar zoveel mogelijk dit vooral te doen. Zo ook met het gaan staan, we willen haar leren dan als ze uit de box wil eerst zelf te gaan staan en daarna tillen we haar er uit. Maar  na weken proberen lijkt het of we haar dit niet kunnen  leren, tot we de vraag krijgen;' Waarom vraag je het haar niet in gebaren?' Ietwat onwillig begin ik er aan , ik geloof er niet zo in en vind het voor haar dan alleen maar nog ingewikkelder worden ; ze moet als zo veel leren.... Toch probeer ik het en vraag haar een hele dag, elke keer als ze uit de box moet, te gaan staan en gebruik hierbij duidelijk het gebaar daar voor...
en tot mijn grote verwondering gaat ze aan het einde van de dag gewoon helemaal zelf staan als ik dat van haar vraag met een gebaar !
Je zult begrijpen; wij gaan aan de gebarentaal!

Er is nog een plaatsje vrij....

Hetzelfde gevoel als voordat Marish bij ons kwam, datzelfde gevoel overviel ons een aantal maanden geleden opnieuw, er is ruimte voor nog een kindje.
Opnieuw willen we een definitief plekje bieden voor een kindje met beperking of een risicokindje.
Voorzichtig bespraken we dit met onze kinderen en ze reageerden positief, alsof het heel normaal is, waarom niet.
Zo denken wij er ook over, maar toch fijn dat de kinderen dit ook zo zien :-)
Toen onze pleegzorgwerker kwam gaven we dit aan en na een aantal gesprekken hierover moesten er verslagen worden gemaakt, soms was het moeilijk de juiste woorden te vinden het gevoel is er wel en gevoelsmatig weet ik het wel, maar geef er eens woorden aan....dat is moeilijk!
Want waarom willen we dit? waarom doen we dit?
Aan de hand van verslagen worden we besproken door een team mensen, ze zullen gaan inschatten of dit een goed plan is.
Hier hebben we geen problemen mee en lijkt ons ook goed om bij elk kind door deskundige mensen  die er ervaring mee hebben opnieuw te kijken of het slim en haalbaar is.
Toch vind ik het tegelijk ook wel weer lastig want ja wat komt er in de verslagen te staan?
Vier kinderen...waarvan 2 kinderen met PDD-nos en de om Marish zijn zorgen. Plaats je er dan opnieuw een kindje met beperking of een risicokindje bij?
 Dan denk ik wel van; 'kom hier gewoon eens een keer een dag kijken dan zie je hoe het er aan toe gaat en dat er echt plek , tijd en ruimte is voor nog een kindje' want zoiets kun je vanaf papier niet lezen, zeker als er allemaal van die feiten in staan.
Zelf schreef ik een motivatieverslag, dit hoefde ik niet zelf te doen, toch koos ik ervoor dit ene verslag zelf te schrijven, omdat ik toch erg graag zelf nog een stukje wil bijdrage , zelf iets vertellen over ons gezin, tegen de mensen die moeten gaan besluiten of er wel of geen kindje in ons gezin bij mag komen.
Deze aanvraag voor nog een kindje mag pas gedaan worden nadat het laatst geplaatste kindje een jaar in het gezin woont, bij een adoptiekindje geld dezelfde regel. Dus moesten we nog even geduld hebben
De periode erna, het wachten op een besluit is spannend, we houden het voor onszelf en zullen familie en vrienden dit nieuws pas vertellen als we 'door' zijn, dus voor nu is het een geheim.
Gaat er wel of geen 5e kindje komen, en als ie er wel komt; hoelang zullen we moeten wachten?, hoe oud zal het zijn? wat is de achtergrond? Hoe zal het heten? zoveel vragen!

Levi is er ook erg mee bezig en toen ik hem pas naar bed bracht vroeg hij me; ' Mam je buik is wel super-dik (??!!) zit er soms een baby in? of heb je gewoon teveel gegeten?'
Ik vertel hem dat ik vast teveel heb gegeten...dan vraagt hij serieus;' Mam jij wilt toch wel nog een kindje?' Ik zeg hem dat ik dat wel wil en hij weet het wel, het zal weer net zo gaan als bij Marish en
we zullen af moeten wachten of we toestemming gaan krijgen.
Levi weet het wel, ook weet hij dat wij geen voorkeur aangeven voor jongen of meisje, maar toch kan hij het niet laten me te vragen;'Willen jullie alsjeblieeeeft vragen om een jongen???? ik wil zoooo graag een broertje!!!' :-)
En het mooie is dat we merken dat we er weer net zo naar uitkijken als bij onze andere kinderen, het word niet gewoon of normaal, zelfs niet als het om een 5e kind gaat, nog steeds kriebels in mijn buik en nog steeds spannend!

Vorige week kregen we goed nieuws; we hebben toestemming een 5e kindje op te nemen in ons gezin!!! We zijn blij en dankbaar!

Baby-Dump ??

We zijn een avond uit geweest Josiah en ik , we zijn onderweg naar huis, hij zit naast me, voorin de auto en kijkt mee naar alles wat er te zien is.
'Mam !! daar hangt een bodje 'Baby Dump' !!!' verteld hij me , ik mompel wat instemmend.
Verontwaardigt zegt hij;' Het is die kan op! dus niet zo ver weg!'
Ergens begin ik te snappen wat er loos is; Baby Dump is best een heel raar woord als je alles letterlijk neemt.. dus snel vertel ik hem dat het een winkel is met babyspullen.
Samen zijn we het eens, dat het best een heel rare naam is voor een plek waar je heen moet als je een baby krijgt! Je bent zwanger en gaat naar de baby dump...tja...

'Waar kom je oorspronkelijk vandaan?'

Onze Josiah kreeg deze vraag van de week; 'Waar kom je oorspronkelijk vandaan?'
na even nadenken was zijn antwoord; ' Uit mijn moeder..'

Amsterdam

Een geliefd uitje bij ons hele gezin is een dag naar Amsterdam en eigenlijk elke schoolvakantie is het zover en gaan we een dag naar de stad, er is zo veel te zien en zoveel drukte , wat we voor een dagje heerlijk vinden.


De overtocht met de boot


even wachten want er moest even wat langs :-)


op centraal station





Einde van de dag hebben we prinsheerlijk koffie gedronken op dit prachtige terras,
we hadden geen haast en nog helemaal geen zin om naar huis te gaan.
Levi vermaakte zich er prima  en Josiah en Hannah waren nog even samen in Nemo maar wisten ons te vinden.





De volgende morgen kom ik bij Levi op zijn kamer en er lijkt wel een orkaan te zijn geweest, rondslingerend speelgoed, kleding, kastdeuren die open staan..
ik vraag hem wat er is gebeurd?
'Tja Mam dat heb je nu eenmaal met een genie in huis!'
daar kon ik het mee doen...arme ik ...ik heb echt een huis vol genieen waar ik heel dankbaar voor ben maar dus ook heel erg druk mee ben ;p