met pijn in mijn hart...(een klein beetje maar..)

Soms heb je van die mensen die graag spullen bewaren, een rubberboot van de kinderen, die zelf allang het huis uit zijn, een boot waar nooit meer mee gevaren word en ze ook niet meer willen gebruiken, toch blijft hij liggen, misschien als herinnering aan een mooie tijd die achter ligt?
Dat zal het zijn ..toch ook mooi dan..
Soms zie je het op Marktplaats dat mensen schrijven ' met pijn in ons hart bieden we te koop aan' 
ik begrijp het nooit, echt niet! ik hecht niet zo aan spullen denk ik...
(hoewel als mensen het moeten verkopen omdat ze het geld nodig hebben is het wel goed te begrijpen dat het verdrietig is!!)


Verder ben ik niet iemand die spullen bewaard, ik bewaar alleen spullen die we nodig hebben en gebruiken. want wat heeft een mens veel spullen!!!  maar soms is het ook een nadeel, want tenslotte is het gewoon waar; wie wat bewaard die heeft wat!
Nu aan spullen nog steeds geen gebrek, maar overtollige spullen gaan hier direct de deur uit, zonder pardon.
Spullen zijn er voor om te gebruiken, en als je het niet meer nodig hebt doe je het weg, zo simpel is het.
Vorig jaar kocht ik een tent en na het pinksterweekeind kwam ik er achter dat kamperen niks voor mij was dat de tent wat tegenviel en zette het ding op marktplaats en binnen een week was ie verkocht en had ik een andere gekocht.
De eerste week van de zomervakantie hebben we een week gekampeerd in deze 'nieuwe' tent en hij voldeed meer aan de eisen dan de vorige tent.
Maar helaas na een dag flinke regen dreven onze spullen de tent uit, en dat terwijl hij echt niet lek is..dat hadden we juist zo goed getest thuis!
De tent had  geen 'vaste kuip' , vandaar de natte voeten en drijvende kampeerspullen. Nog een nadeel was maar 2 slaapcabines, ik deelde de slaapcabine met Josiah , ons slaapwonder (niet dus)
Het is allemaal goed gegaan , ondanks dat hij geen donald ducks kon lezen bij het niet kunnen slapen (het licht maakt iedereen wakker) en dat ik s'nachts de cabine niet uit durfde om te plassen, want ja...als Josiah weer wakker word...
Je raad het dus al...we zijn inmiddels thuis en zette ook deze tent op marktplaats... we hoeven pas volgend jaar met pinksteren weer te kamperen dus zullen vast een andere hebben tzt met vaste kuip en 3 slaapcabines :-)
Binnen de korte keren verkoop ik de tent en komen mensen hem ophalen. Met een wat vreemd gevoel sjouw ik het ding de schuur uit en kijk of alles compleet is.
Na een avond wachten is er geen koper op komen dagen en verkoop ik hem aan de volgende bieder,
ook dat loopt op niets uit.
Intussen heb ik bedacht de tent te bewaren en het er toch nog maar een jaartje mee te doen; over een jaar een andere kopen kan ook prima.
 Zoveel mooie momenten beleefd in deze tent, we hebben een geweldige week gehad, zonder tent kunnen we volgend jaar niet gaan.
Tevreden sjouw ik het ding weer terug de schuur in.
Dan ineens krijg ik weer een mooi bod en kan de tent met winst verkopen en besluit het te doen,
en zomaar staat er een meneer voor de deur, we rekenen af en daar gaat de tent..
met pijn in mijn hart...hoewel een klein beetje maar...ruimte in de schuur is ook fijn....

...ga op reis en neem mee....

Dit is de koffer van Josiah ....voor kamperen.
DS
DS- lader (dit kan niet in de tent want we hebben geen elektra, kan bij een oplaadpunt hopelijk bestaat er snelstroom ofzo :-))
Donald Ducks
Het programma
De plattegrond.

Kleding moet er nog bij maar zo te zien zit de koffer al vol :-)

Josiah lag al in bed vanavond toen ik naar de wasmachine ging, hij vroeg me de DS uit zijn koffer te halen en mee naar beneden te nemen want dat was te afleidend als je moet slapen en er zit in de koffer naast je bed een DS.' Voor een computerverslaafde is dat echt moeilijk hoor Mam!!'
voegde hij er aan toe...
:D

Een kostbaar geschenk en niets minder dan dat.

Bijna een jaar geleden alweer!

 

 

Die dag maakt ik s'morgens heel vroeg deze fotos uit het badkamerraam....

de rede dat ik dat nog zo goed weet is omdat het een heel bijzondere dag was.

de allerlaatste schooldag op de basisschool voor onze Hannah.

Manlief ging met nog een aantal vaders met de hele klas een dag naar Walibi, dit was een verassing.

Deze laatste schooldag bracht ik onze Hannah naar school, raar vond ze dat, maar ik was heel stellig; 'Ik bracht je de eerste dag naar school en ook de laatste breng ik je'

Samen liepen we naar school

Manlief zwaaide ons uit thuis, iets wat Hannah ook niet begreep; moet ie niet werken?!

Je vader nam vrij om je uit te zwaaien...snap dat dan :-)

Zachtjes fluisteren Tim en ik elkaar succes toe deze dag, bijzondere dag, we zullen vandaag  voor de 4e keer vader en moeder worden, alleen zal ik deze dag alleen zijn in tegenstelling tot de andere keren dat we een kind kregen.

Tim zal lekker een dag uit zijn met de klas van Hannah

We willen ook het uitje door laten gaan, en de rest komt allemaal wel ;-)

Ik maakte deze foto van onze schaduwen onderweg naar school

Bij school aangekomen ziet Hannah in eens onze auto aan komen rijden en ze grinnikt;' Dat lijkt onze auto wel!'

euuu...ja schat dat is ook onze auto...

Dat was het begin van de laatste schooldag op de basisschool voor Hannah en met de klas en haar vader en nog een paar vaders lekker naar Walibi.

Ik loop terug naar huis en kom thuis in een stil huis, ik ben alleen.

Ik pak de ingepakte koffers uit en leg alles terug op de plek, breng de koffers naar zolder en kijk daar wat er nog aan babykleding ligt.

De wasmachine draait de hele morgen, de telefoon staat roodgloeiend.

Tijd om familie en vrienden op de hoogte te brengen is er helaas niet.

 

 

 

Het is middag als ik met een donkere vreemde baby het ziekenhuis uitloop.
Als een dief op klaarlichte dag stop ik deze baby in de auto en neem haar mee naar huis.
Ik voelde me een dief maar tegelijk ook de kersverse moeder waar de voorbijgangers me voor aanzagen (hadden ze mijn blanke man nog niet gezien dan zouden ze weten dat het niet klopte )
2 weken oud en zonder bezittingen nam ik haar mee naar huis.

 

 

 

 

Ons gezin werd verrijkt met haar komst , zo voelden we het en zo schreven we het op het kaartje wat we naar familie en vrienden stuurde.

Zoals onze biologische kinderen een bijzonder mooi en kostbaar geschenk waren; zo is de kleine Marish dat ook, niets minder dan dat!

 

Opwekking conferentie

Wij mochten weer thuis komen na een heerlijk weekeind , wat een rijkdom om met zoveel andere christenen samen te zijn.

Super-oma.....

Ik ga even samen met Levi boodschappen doen, we hebben er zin in, gezellig zo met zn 2-en
We zitten in de auto en het regent en het waait!! Arme fietsers!
Voor ons uit fiets iemand met een zwarte regencape , het ding wappert enorm aan de achterkant, het komt ws door de harde wint en het zal erg vervelend fietsen lijkt me, maar het is zo'n bizar gezicht van de achterkant, een fietster die verwoed fietst met een zwarte lange wapperende en klapperende cape achter zich aan, als ik de fietser inhaal ziet ook Levi dit en roept uit;' Wow Mam, superman op de fiets!!!!' Ik kijk naast me naar de fietser en zie dat het een oudere dame is, en ook Levi ziet dit en verbeterd zichzelf...' euuu nou eigenlijk super-oma ...'
:-)

Een nest vol.

 

Ik was een jaar of 4 toen ik vertelde dat ik later moeder zou worden van 10 kinderen-minimaal (aldus mijn vader) en ik geloof hem meteen ;-) Dat is ook wat ik me herinner, ik wilde 10 kinderen en ik zou een weeshuis beginnen -erbij

Er is niet veel verandert door de jaren heen, alleen ben ik wel iets ouder en toch ook wijzer en snap dat 10 kinderen en een weeshuis beginnen misschien wel wat hoog gegrepen zou zijn ;-)

Want altijd geduldig, lief en aardig te zijn, huis netjes, kinderen netjes en genoeg aandacht is dan een hele uitdaging. En (ook niet heel onbelangrijk) waar laat je zoveel kinderen. Ons huis is echt niet klein, maar ook zeker niet groot genoeg om zoveel slaapkamers te maken ,en een speelzolder, en een boodschappenkelder en..... Juist.. wensen genoeg.

Vandaag zei ik een vriendin dat ze de was hier wel voor de deur mocht zetten, dan zou ik die voor haar doen,  ik kreeg als antwoord; ' Jij hebt zelf ook een nest vol'

Een nest vol dacht ik bij mezelf, wat een leuke uitdrukking.
Wat ben ik blij met ons gezin, ook met de drukke momenten , tijdens spitsuur of als Tim uit zijn werk komt en ik ga werken en we heel even een soort 'overdracht' hebben jantje moet nog huiswerk maken, pietje is erg moe en klaasje heeft nog een uitje vanavond.
We zijn daarin een team, we vinden het alle twee leuk, en vinden het ook erg prettig dat we ons werk hebben en toch altijd zelf voor de kinderen zorgen. We werken in ploegen zeggen we wel eens  :-)
Ook hoe meer kinderen, hoe meer was , afval, rommel, rondslingerend speelgoed, heerlijk gewoon, het leeft.
Ooit als we een boerderijtje kunnen kopen jaja daar gaan we weer met ons boerderijtje...dan starten we misschien wel een gezinshuis en worden echt een groot gezin :-) we dromen er in stilte al eens van...
maar laten we eerst  deze kinderen maar eens opvoeden, met de -voeding lukt het al aardig, nu nog op-...:-)


 

 

4 kinderen is niet veel; tot je bij de tandarts zit.....

Ik vind ons gezin niet groot en ik vind 4 kinderen ook niet veel.
tot ik gisteren bij de tandarts zat met 4 kinderen en bleek dat we de hele wachtkamer bezette...en een geluid dat er uit die kinderen kwam, je wilt het niet weten...ik ben geen fan van de tandarts, het is wel een hele aardige, maar ik houd er echt niet van, zolang ik me herinner vind ik het erg vervelend, maar we gaan natuurlijk wel gewoon braaf 2 x per jaar, ik heb altijd erg mijn best gedaan mijn angst voor de tandarts niet over te brengen op de kinderen en dat is gelukkig ook gelukt, ze vinden het niet erg, alleen maar leuk, zo was Levi helemaal blij; kon hij de tandarts eindelijk zijn nieuwe grotemensentanden laten zien, Josiah is benieuwd of hij een beugel krijgt en Hannah weet het zeker; ik moet een beugel. Marish weet maar 1 ding; lang stilzitten in de buggy is saai... en dus test ze haar stembanden gewoon even..
We beginnen altijd goed voorbereid en spreken van te voren af hoe laat we weggaan en wie er als eerste en 2e en 3e en 4e op de stoel mag. Dit geeft natuurlijk al strubbels maar de afspraak is helder en duidelijk. Hoewel de kinderen er geen hekel aan hebben reageren ze er wel op door erg druk te doen , wat mss wel weer word versterkt doordat ze voelen dat ik ook wat gespannen ben.
We begonnen al goed bij het uitstappen van de auto zeg ik tegen Josiah ; 'Loop jij maar vast en ga in de wachtkamer zitten' ik heb wat meer tijd nodig met de buggy uit de auto halen, wij volgen later.
in mijn ooghoek zie ik een kind verder de straat in hollen en tot mijn verbazing is het Josiah die hard de tegenovergestelde richting rent ipv naar de tandarts...ik roep hem en zeg dat hij de verkeerde kant op gaat, hij keert om en rent de andere kant op, ik roep hem nog dat hij misschien beter kan wachten als hij toch de weg niet weet...maar hij is al weg..
Even later lopen wij bij de tandarts binnen en zit Josiah gewoon in de wachtkamer (pffft gelukkig maar) gelukkig komt al heel snel de tandarts , waarschijnlijk gewoon op het geluid af, nou ja ik ben allang blij hoe eerder klaar hoe beter..
Even later lopen we met zn allen weer naar de auto, Hannah moet een beugel, Josiah is helemaal trots want hij heeft tandsteen....stel je voor steen op je tanden, super !!
Levi zou een wiebeltand hebben waar hij niet vanaf wist en hij wiebelt ijverig met zijn vingers aan een (in mijn ogen) nog vast zittende tand.
 Marish is er nu helemaal klaar mee en huilt en slaat en schopt, stilletjes moet ik er om lachen zo'n minimensje wat zo boos kan worden, wie had dat gedacht ons altijd zo lief en tevreden meisje nu zo boos. Het geeft niks , ze zal dat temparament nodig hebben in haar leven, dus oefen het maar hier en nu..
Toch best veel 4 kinderen zo bij de tandarts, normaal merk ik dat niet zo, gelukkig maar.