Welkom kleine jongen...

Ietwat geiirriteerd kijk ik naar de benzinemeter, ook dat nog...waarom nu..met een zucht rijd ik maar naar de dichtsbijzijnde benzinepomp. Mijn mobiel maakt overuren lijkt het, ik zet het geluid maar uit.
 Opgelucht als ik eindelijk het bord 130 km zie, waar ik normaal een rustige bestuurder ben heb ik nu gewoon haast.
Vol met gedachtes rijd ik zo, op naar een klein mannetje, ruim een uur zit ik daar zo in de auto, mijn gedachtes gaan terug naar de dag dat we onze kleine Marish ophaalden, wat een zegen is dat meisje voor ons, wat zijn we rijk met haar!
En wat hoort ze bij ons, zo ingegroeid in ons gezin en in onze harten.
 'Dat zou nu toch wel weer gebeuren..?...wat als dat niet gebeurt? wat als...?'
De woorden van de voogd komen inneens heel duidelijk in gedachten ;' Niemand weet hoe dit kindje zich gaat ontwikkelen, daar zijn grote zorgen om..'
En zomaar inneens is daar de twijfel...de onzekerheid voor wat er komt.
Als kind al wist ik dat dit is wat ik wilde; een groot gezin en kinderen die geen ouders hebben opvoeden. Een jaar mochten we verlangend uitkijken naar dat ene telefoontje, intens verlangend naar een kindje wat je niet kent.
Ik voel me wat teleurgesteld in mezelf, wat ben ik toch een rare...
Dan hoor ik uit het niets de woorden 'Wees niet bang, want Ik ben met je...'
Alle twijfels en zorgen zijn weg ; het is goed, alle onrust is totaal verdwenen, ik weet het weer, de keuze die we maakten om dit kindje op te halen was juist!
Ik kijk voor me op de brede  vijfbaans weg en dank God in stilte, wat zijn we toch rijk in Hem !!!
Ik rijd de slagboom door en rij de parkeerplaats op van een voor mij totaal onbekend ziekenhuis, ik zoek een plekje zo dicht mogelijk bij de ingang en even twijfel ik; neem ik de maxi cosi wel of niet mee naar binnen? Maar deze keer zal er geen moeder aanwezig zijn zoals bij Marish wel het geval was.
Ik besluit hem wel mee te nemen en zoek de juiste afdeling op, in gedachten oefen ik op de schuilnaam van het kindje, hij is in een ander ziekenhuis geboren afgelopen nacht en is direkt na zijn geboorte naar dit ziekehuis gebracht onder een schuilnaam.
Als ik op de afdeling aankom vertel ik bij de balie dat ik Willem Versteeg kom ophalen. De vrouw kijkt me veelbetekend aan en vraagt me even te wachten, ze pakt de telefoon en belt. Een paar tellen later komen er 3 mensen bij staan. de 1 vraagt me om mijn legitimatie en neemt deze mee een andere ruimte in.
Wat opgelaten excuseert de verpleegster zich hiervoor 'Sorrie , we moeten dit zo doen'
Ik vind het allemaal prima, ik kijk om me heen en denk aan het kleine mannetje ...wat een spanning...bijna kan ik hem zien en oppakken !
Eindelijk gaan we richting baby , door de ramen zie ik de glazen bedjes met daarin de baby's , ik herken het niet, uiteraard niet, voordat we naar binnen mogen moeten de handen uitgebreid worden gewassen en dan inneens sta ik voor het bedje van een piepklein mannetje wat net wakker begint te worden. Zomaar haal ik zijn deken weg en wil hem oppakken, nog net op tijd ben ik me bewust van 3 paar ogen en vraag; 'Mag ik?'
Ruim een uur later pakken we Willem lekker in en gaan onder begeleiding naar de auto. Zo snel mogenlijk naar huis!

over moedermelk in een paleis...

We lopen door Paleis het Loo,
en dat is als je 7 jaar bent niet zo heel erg interessant.
Maar je hebt geen keus als je ouders er heen gaan en dus loopt onze Levi braaf mee,
we proberen het voor hem ook leuk te houden en proberen hem er zoveel mogelijk bij te betrekken.
Inneens is er interesse bij hem, met pretlichtjes in zijn ogen kijkt hij me aan, ik volg zijn blik en begrijp waarom hij zoveel lol heeft. Een groot schilderij van een dame met 1 blote borst.
'oeps er steekt wat uit' Oma is ook mee en onze Levi legt haar uit wat hij ziet; 'kijk!...uitstekende moedermelk!'

Daar gaat ze...

Vandaag was het zover; de eerste 'schooldag' voor onze lieve kleine Marish.
Ze gaat op maandag en donderdag naar 'de rupsjes'
http://www.reinaerde.nl/locatiedetail.aspx?id=346
Stil hier in huis voor mij, maar leuk en goed voor Marish , de wereld word wat groter dan alleen maar thuis :-)

De Kringloop

We lopen door de winkel, Levi en ik.
'Mam het stinkt hier!'
'Ja ik weet het'
Dat hebben ze toch echt van mij , dat ze alles ruiken én alles vinden stinken....
Dat stoort mij ook vreselijk, een geur die 'fout' is...
We lopen verder, het is gezellig zo samen, we kletsen wat af...'Mam je kan hier ook eten!'
traditie als we samen winkelen is toch wel ergens wat drinken&eten, maar niet hier , dat staat voor mij vast! Nog voordat ik wat kan zeggen klinkt het naast me ;' Maar ik wil hier echt niks hoor!!'
Komt dat even goed uit, ik ook niet!
En dan valt mijn oog op het lelijke oude kastje, dát is hem, dát moet hem worden!
Met een diepe rimpel op zijn neus bekijkt Levi het kastje, we maken hem open en dicht, hij is stevig en alles werkt...'maar Mam....die is toch echt niet mooi?!'
Na de belofte hem helemaal schoon te maken en te zullen verven is hij het helemaal met me eens en kopen we het kastje en gaan naar huis.

 

 

Het resultaat ....

Alle lego past er in ! en hij ruikt schoon (en naar verf, maar dat is niet erg!)

En dat voor maar  E6,95 , een kwast en een beetje verf!!

 

Onze prinses en haar grote broer.

We zitten in het WKZ voor een kinder neonatoloog en een fysiotherapeut.
Josiah, ik en Marish.
'We denken wel dat Marish een verstandelijke beperking heeft' zegt de neonatoloog.
Even is het stil. Ik weet het en begrijp deze gedachte ook wel. Toch blijven de woorden wat 'in de lucht' hangen.
Verstoord kijkt Josiah op van zijn DS spelletje en kijkt me even aan. Als we verder praten gaat hij ook verder met zijn DS. Soms ineens mengt hij zich in eens in het gesprek, om te vertellen wat Marish allemaal wel kan, en dat doet hij heel goed.
Er komt een genetisch onderzoek op de afdeling Klinische Genetica, ivm mogelijke erfelijke afwijking. Het heeft geen haast en we doen dan ook rustig aan.
Niet veel later rijden we met zijn  3-en naar huis.
'Mam, wat is een verstandelijke beperking?'
Ik leg uit wat dit is en vertel dat Maria , de moeder van Marish dit ook heeft en ze daarom niet zelf haar kindje mag opvoeden. 'Dus Maria heeft een verstandelijke beperking? en dan word ook nog eens haar kindje afgepakt?!' En ja...zo is het. We praten er nog wat over door en hij begint te begrijpen dat het niet anders kon.
Er valt een stilte.
Josiah denkt na en verteld me dat als Marish ooit gepest gaat worden op school hij daar vreselijk boos om gaat worden. Het raakt hem, een stukje eigen ervaring en ook zijn eigen 'anders zijn'
Verder is het rustig in de auto onderweg naar huis.
Eenmaal bijna thuis zegt Josiah;' Best wel gaaf he Mam, dat presies Marish bij ons kwam wonen! ik ben zo blij met haar! en bij ons maakt het toch niks uit als je anders bent!'
En zo is het :-)

 

 

 

'Ik beloof het je'

Lang geleden nam God een beslissing.
Een waar ik ontzettend blij mee ben.
Een van de belangrijkste in mijn leven
Hij besloot om jou te maken.

Dezelfde handen die de zeeen maakte, maakte jou.
Dezelfde handen die de bomen maakten, maakten jou.
Dezelfde handen die de sterren maakten en de zon en de maan, maakten jou
Daarom ben jij heel bijzonder. God maakte jou.

Hij maakte je zoals geen ander.
Hij maakte jouw ogen zo, dat je zou schitteren.
Hij maakten jouw mond zo, dat je zou stralen.
Hij maakte jou lach zo, dat je zou schateren.
Zoals jij is er maar een.

En omdat je zo speciaal bent,
wilde God jou precies het goede thuis geven.
Waar je warmte vindt als het koud is.
Waar het veilig is als je bang bent.
Waar je plezier hebt en waar je leert over de hemel.
Hij bracht jou bij ons en dat maakte me zo gelukkig.

Nooit zal ik de eerste keer dat ik je zag vergeten.
Je oogjes waren nog dicht.
Je vingers zaten gekruld in twee kleine vuistjes.
Je wangen voelden zacht en rond.
Ik wist dat God ons een heel bijzonder kindje had gegeven om voor te zorgen.

Zo begint een boekje wat we kado kregen toen Marish bij ons kwam wonen , een prachtig waardevol boekje. Echt een aanrader, zeker voor een bijzonder kindje of een kindje wat door omstandigheden niet bij biologische ouders op kan groeien.

Mooie Oma

 

We zitten in de auto, Levi en ik.

'Mam, als jij oma bent vind ik jou nog steeds heel mooi!'

glimlachend vraag ik waarom hij dat denkt 'nou je krijgt alleen maar rimpels als je oud word...en rimpels halen jou liefheid niet weg!'

Mijn dag is weer goed, dat begrijpen jullie zeker wel!

 

 

Aan het einde van de dag kom ik thuis, met mijn vriendin, we hebben geshopt en ergens gegeten, we drinken nog wat bij mij thuis.

De jongste 3 liggen in bed, Hannah zit nog op de bank, met laptop aan, tv aan en mobiel in haar hand,

we gaan bij haar zitten en ik vraag haar ;'Doe ff alles uit, dat is gezelliger..'

' euu...alles uit?'

Vriendin begint te grinniken en vraagt ons met zulke dingen in elk geval te wachten tot zei naar huis is... manlief begint ook al te lachen en dan proest Hannah het ook uit..

'Doe ff alles uit..'

' ja maar ik bedoel de tv, laptop en mobiel....kleding mag je aanhouden..'

spitsuur..

Ongeduldig zit Marish in de kinderstoel en wacht op haar volgende hap erwtensoep, haar lievelingseten, net als zuurkool, hutspot, nasi, bami....wat niet eigenlijk, alles vind ze lekker en ze eet alles, behalve yoghurt.
Niet gek ook dat ze naast de woordjes 'papa' en 'mama' nu ook 'eten' zegt de hele dag
Man werkt over vandaag en dus geef ik Marish eten voordat wij gaan eten.
Levi en zijn vriend spelen samen, binnen en dan weer buiten en dan weer binnen, geeft niks, beetje jammer dat vriendje niet hoge veterschoenen heeft die heel lastig aan en uit gaan en ik dus al een flink aantal keer de schoenen aan en uit heb gedaan 'sorrie maar de juf heeft geen tijd om het me te leren en mijn moeder ook niet..' zo klinkt het wat verontschuldigend , onwillekeurig moet ik glimlachen, mooie kerel is het ook :-)
Ze zijn net buiten Levi en vriend...Hannah kletst tegen me, ze zit huiswerk te maken aan de keukentafel.  Marish zit voor me in de kinderstoel ongeduldig te zijn, ondertussen staat er een pan zuurkool te koken, inneens verschijnt Josiah in de keuken en roept, ' Zo ik ga even voetballen!'  Niet nu aub denk ik in stilte en ik opper wat andere ideen, maar hij gaat voetballen...'Josiah wacht!' roep ik hem na 'Levi en vriend hebben ge-voetbalt en de bal ligt achter in de sloot....'  Hij gaat de bal halen en klapt de achterdeur dicht. Snel check ik de pan zuurkool en loop terug naar Marish, zo ongeduldig als ze is heeft ze zich richting haar bord erwtensoep gewurmt en ik kan haar nog net opvangen als ik terug kom om haar verder te voeren, ze is geschrokken en huilt, ik loop met haar op mijn arm door de keuken en zie dat Levi en vriendje op de trampoline gaan en vriendje de schoenen (alweer) uit probeert te doen, het is 5 minuten voor 5 en hij moet over 5 minuten naar huis en ik heb geen zin weer die schoenen aan te trekken, wat echt heel lastig is!! Ik roep naar buiten; 'Hoe je schoenen maar aan!!' beteuterd kijkt hij om en zegt;' Maar ik heb ze net uit...' ...laat ook maar zucht ik inwendig...
De telefoon gaat, ik neem op, een buurvrouw uit de straat...de kinderen hadden onschuldig met steentjes gegooit, maar waren op het gras gekomen, dat is niet handig dan gaat de grasmaaier kapot, ik begrijp het, bedank  voor het belletje en beloof er met de kids over te praten, Josiah stormt weer binnen en vraagt of ik ff opa wil ophalen want hij kan de bal wel pakken...Ik verzeker hem dat opa vast een keer komt maar niet nu.
Ik stuur snel een berichtje naar moeder van vriendje ; ' hij komt er aan, is wat later, sorrie, volgende keer graag crocs of laarsen aan :-)' Ik roep de jongens binnen , vertel hen over steentjes wat niet fijn is voor grasmaaiers , dan moet Levi  Marish verder voeren en ondertussen help ik vriend weer in zijn schoenen.  Als dat klaar is help ik hem in zijn jas, hij heeft vooral interesse in Levi en Marish en hij vraagt; 'mag ik ook eens?' en dat mag , zo voert hij Marish ook een paar happen en gaat daarna naar huis.

17 jaar lief en leed....

17 jaar lief en leed, foto van toen en nu , de tijd doet zo te zien veel met een mens :-)

Gebarentaal...?!...

Onze kleine Marish doet het goed!
Regelmatig word ze getest ,soms  uitgebreid , soms wat eenvoudiger.. hoe ver haar ontwikkeling is en of het achter loopt en op welk vlak....ondertussen oefenen we dagelijks op alle fronten.
Bijvoorbeeld de fijne motoriek; het oppakken van kleine dingen, stukjes brood pakken en in haar mond doen, speelgoed ergens in doen en ergens uit halen, gewoon alles wat bij haar leeftijd past, wat onze oudste 3 kinderen 'vanzelf' gingen doen dat leren we haar. We verstoppen speelgoed en leren haar dat iets niet weg is als je het niet ziet, maar dat het gewoon ergens onder of achter ligt.
Mooi om haar ontwikkeling te zien, mooi om zo intensief er mee bezig te zijn en te zien dat het effect heeft. Ze is leerbaar, en dat is zo gaaf!
Een aantal maanden geleden kregen we het advies om met gebaren te gaan werken bij Marish, dit zou goed werken bij deze kinderen. Overgangen zijn voor Marish moeilijk, de wereld gaat vaak te snel voor haar, in en uit de auto, jas aan, of dan weer jas uit, mensen die binnen komen en weer weg gaan, als er veel gebeurd, of te snel  begrijpt ze het niet meer en word ze boos. Gebarentaal om te laten zien wat er komt zou goed zijn werd me verteld. Ik vond dit nog niet zo nodig en vind haar nog zo jong en ze moet nu al zoveel leren, ook nog gebarentaal...pfftt...  Ze ontwikkeld zich zo ook wel, en ze is niet doof en zover we weten niet autistisch dus ontging me nu nog de zin hier van.

Sinds een aantal weken gaat de kleine meid staan, zo supergoed van haar! En bij alles wat ze zelf kan stimuleren we haar zoveel mogelijk dit vooral te doen. Zo ook met het gaan staan, we willen haar leren dan als ze uit de box wil eerst zelf te gaan staan en daarna tillen we haar er uit. Maar  na weken proberen lijkt het of we haar dit niet kunnen  leren, tot we de vraag krijgen;' Waarom vraag je het haar niet in gebaren?' Ietwat onwillig begin ik er aan , ik geloof er niet zo in en vind het voor haar dan alleen maar nog ingewikkelder worden ; ze moet als zo veel leren.... Toch probeer ik het en vraag haar een hele dag, elke keer als ze uit de box moet, te gaan staan en gebruik hierbij duidelijk het gebaar daar voor...
en tot mijn grote verwondering gaat ze aan het einde van de dag gewoon helemaal zelf staan als ik dat van haar vraag met een gebaar !
Je zult begrijpen; wij gaan aan de gebarentaal!

Er is nog een plaatsje vrij....

Hetzelfde gevoel als voordat Marish bij ons kwam, datzelfde gevoel overviel ons een aantal maanden geleden opnieuw, er is ruimte voor nog een kindje.
Opnieuw willen we een definitief plekje bieden voor een kindje met beperking of een risicokindje.
Voorzichtig bespraken we dit met onze kinderen en ze reageerden positief, alsof het heel normaal is, waarom niet.
Zo denken wij er ook over, maar toch fijn dat de kinderen dit ook zo zien :-)
Toen onze pleegzorgwerker kwam gaven we dit aan en na een aantal gesprekken hierover moesten er verslagen worden gemaakt, soms was het moeilijk de juiste woorden te vinden het gevoel is er wel en gevoelsmatig weet ik het wel, maar geef er eens woorden aan....dat is moeilijk!
Want waarom willen we dit? waarom doen we dit?
Aan de hand van verslagen worden we besproken door een team mensen, ze zullen gaan inschatten of dit een goed plan is.
Hier hebben we geen problemen mee en lijkt ons ook goed om bij elk kind door deskundige mensen  die er ervaring mee hebben opnieuw te kijken of het slim en haalbaar is.
Toch vind ik het tegelijk ook wel weer lastig want ja wat komt er in de verslagen te staan?
Vier kinderen...waarvan 2 kinderen met PDD-nos en de om Marish zijn zorgen. Plaats je er dan opnieuw een kindje met beperking of een risicokindje bij?
 Dan denk ik wel van; 'kom hier gewoon eens een keer een dag kijken dan zie je hoe het er aan toe gaat en dat er echt plek , tijd en ruimte is voor nog een kindje' want zoiets kun je vanaf papier niet lezen, zeker als er allemaal van die feiten in staan.
Zelf schreef ik een motivatieverslag, dit hoefde ik niet zelf te doen, toch koos ik ervoor dit ene verslag zelf te schrijven, omdat ik toch erg graag zelf nog een stukje wil bijdrage , zelf iets vertellen over ons gezin, tegen de mensen die moeten gaan besluiten of er wel of geen kindje in ons gezin bij mag komen.
Deze aanvraag voor nog een kindje mag pas gedaan worden nadat het laatst geplaatste kindje een jaar in het gezin woont, bij een adoptiekindje geld dezelfde regel. Dus moesten we nog even geduld hebben
De periode erna, het wachten op een besluit is spannend, we houden het voor onszelf en zullen familie en vrienden dit nieuws pas vertellen als we 'door' zijn, dus voor nu is het een geheim.
Gaat er wel of geen 5e kindje komen, en als ie er wel komt; hoelang zullen we moeten wachten?, hoe oud zal het zijn? wat is de achtergrond? Hoe zal het heten? zoveel vragen!

Levi is er ook erg mee bezig en toen ik hem pas naar bed bracht vroeg hij me; ' Mam je buik is wel super-dik (??!!) zit er soms een baby in? of heb je gewoon teveel gegeten?'
Ik vertel hem dat ik vast teveel heb gegeten...dan vraagt hij serieus;' Mam jij wilt toch wel nog een kindje?' Ik zeg hem dat ik dat wel wil en hij weet het wel, het zal weer net zo gaan als bij Marish en
we zullen af moeten wachten of we toestemming gaan krijgen.
Levi weet het wel, ook weet hij dat wij geen voorkeur aangeven voor jongen of meisje, maar toch kan hij het niet laten me te vragen;'Willen jullie alsjeblieeeeft vragen om een jongen???? ik wil zoooo graag een broertje!!!' :-)
En het mooie is dat we merken dat we er weer net zo naar uitkijken als bij onze andere kinderen, het word niet gewoon of normaal, zelfs niet als het om een 5e kind gaat, nog steeds kriebels in mijn buik en nog steeds spannend!

Vorige week kregen we goed nieuws; we hebben toestemming een 5e kindje op te nemen in ons gezin!!! We zijn blij en dankbaar!

Baby-Dump ??

We zijn een avond uit geweest Josiah en ik , we zijn onderweg naar huis, hij zit naast me, voorin de auto en kijkt mee naar alles wat er te zien is.
'Mam !! daar hangt een bodje 'Baby Dump' !!!' verteld hij me , ik mompel wat instemmend.
Verontwaardigt zegt hij;' Het is die kan op! dus niet zo ver weg!'
Ergens begin ik te snappen wat er loos is; Baby Dump is best een heel raar woord als je alles letterlijk neemt.. dus snel vertel ik hem dat het een winkel is met babyspullen.
Samen zijn we het eens, dat het best een heel rare naam is voor een plek waar je heen moet als je een baby krijgt! Je bent zwanger en gaat naar de baby dump...tja...

'Waar kom je oorspronkelijk vandaan?'

Onze Josiah kreeg deze vraag van de week; 'Waar kom je oorspronkelijk vandaan?'
na even nadenken was zijn antwoord; ' Uit mijn moeder..'

Amsterdam

Een geliefd uitje bij ons hele gezin is een dag naar Amsterdam en eigenlijk elke schoolvakantie is het zover en gaan we een dag naar de stad, er is zo veel te zien en zoveel drukte , wat we voor een dagje heerlijk vinden.


De overtocht met de boot


even wachten want er moest even wat langs :-)


op centraal station





Einde van de dag hebben we prinsheerlijk koffie gedronken op dit prachtige terras,
we hadden geen haast en nog helemaal geen zin om naar huis te gaan.
Levi vermaakte zich er prima  en Josiah en Hannah waren nog even samen in Nemo maar wisten ons te vinden.





De volgende morgen kom ik bij Levi op zijn kamer en er lijkt wel een orkaan te zijn geweest, rondslingerend speelgoed, kleding, kastdeuren die open staan..
ik vraag hem wat er is gebeurd?
'Tja Mam dat heb je nu eenmaal met een genie in huis!'
daar kon ik het mee doen...arme ik ...ik heb echt een huis vol genieen waar ik heel dankbaar voor ben maar dus ook heel erg druk mee ben ;p

met pijn in mijn hart...(een klein beetje maar..)

Soms heb je van die mensen die graag spullen bewaren, een rubberboot van de kinderen, die zelf allang het huis uit zijn, een boot waar nooit meer mee gevaren word en ze ook niet meer willen gebruiken, toch blijft hij liggen, misschien als herinnering aan een mooie tijd die achter ligt?
Dat zal het zijn ..toch ook mooi dan..
Soms zie je het op Marktplaats dat mensen schrijven ' met pijn in ons hart bieden we te koop aan' 
ik begrijp het nooit, echt niet! ik hecht niet zo aan spullen denk ik...
(hoewel als mensen het moeten verkopen omdat ze het geld nodig hebben is het wel goed te begrijpen dat het verdrietig is!!)


Verder ben ik niet iemand die spullen bewaard, ik bewaar alleen spullen die we nodig hebben en gebruiken. want wat heeft een mens veel spullen!!!  maar soms is het ook een nadeel, want tenslotte is het gewoon waar; wie wat bewaard die heeft wat!
Nu aan spullen nog steeds geen gebrek, maar overtollige spullen gaan hier direct de deur uit, zonder pardon.
Spullen zijn er voor om te gebruiken, en als je het niet meer nodig hebt doe je het weg, zo simpel is het.
Vorig jaar kocht ik een tent en na het pinksterweekeind kwam ik er achter dat kamperen niks voor mij was dat de tent wat tegenviel en zette het ding op marktplaats en binnen een week was ie verkocht en had ik een andere gekocht.
De eerste week van de zomervakantie hebben we een week gekampeerd in deze 'nieuwe' tent en hij voldeed meer aan de eisen dan de vorige tent.
Maar helaas na een dag flinke regen dreven onze spullen de tent uit, en dat terwijl hij echt niet lek is..dat hadden we juist zo goed getest thuis!
De tent had  geen 'vaste kuip' , vandaar de natte voeten en drijvende kampeerspullen. Nog een nadeel was maar 2 slaapcabines, ik deelde de slaapcabine met Josiah , ons slaapwonder (niet dus)
Het is allemaal goed gegaan , ondanks dat hij geen donald ducks kon lezen bij het niet kunnen slapen (het licht maakt iedereen wakker) en dat ik s'nachts de cabine niet uit durfde om te plassen, want ja...als Josiah weer wakker word...
Je raad het dus al...we zijn inmiddels thuis en zette ook deze tent op marktplaats... we hoeven pas volgend jaar met pinksteren weer te kamperen dus zullen vast een andere hebben tzt met vaste kuip en 3 slaapcabines :-)
Binnen de korte keren verkoop ik de tent en komen mensen hem ophalen. Met een wat vreemd gevoel sjouw ik het ding de schuur uit en kijk of alles compleet is.
Na een avond wachten is er geen koper op komen dagen en verkoop ik hem aan de volgende bieder,
ook dat loopt op niets uit.
Intussen heb ik bedacht de tent te bewaren en het er toch nog maar een jaartje mee te doen; over een jaar een andere kopen kan ook prima.
 Zoveel mooie momenten beleefd in deze tent, we hebben een geweldige week gehad, zonder tent kunnen we volgend jaar niet gaan.
Tevreden sjouw ik het ding weer terug de schuur in.
Dan ineens krijg ik weer een mooi bod en kan de tent met winst verkopen en besluit het te doen,
en zomaar staat er een meneer voor de deur, we rekenen af en daar gaat de tent..
met pijn in mijn hart...hoewel een klein beetje maar...ruimte in de schuur is ook fijn....

...ga op reis en neem mee....

Dit is de koffer van Josiah ....voor kamperen.
DS
DS- lader (dit kan niet in de tent want we hebben geen elektra, kan bij een oplaadpunt hopelijk bestaat er snelstroom ofzo :-))
Donald Ducks
Het programma
De plattegrond.

Kleding moet er nog bij maar zo te zien zit de koffer al vol :-)

Josiah lag al in bed vanavond toen ik naar de wasmachine ging, hij vroeg me de DS uit zijn koffer te halen en mee naar beneden te nemen want dat was te afleidend als je moet slapen en er zit in de koffer naast je bed een DS.' Voor een computerverslaafde is dat echt moeilijk hoor Mam!!'
voegde hij er aan toe...
:D

Een kostbaar geschenk en niets minder dan dat.

Bijna een jaar geleden alweer!

 

 

Die dag maakt ik s'morgens heel vroeg deze fotos uit het badkamerraam....

de rede dat ik dat nog zo goed weet is omdat het een heel bijzondere dag was.

de allerlaatste schooldag op de basisschool voor onze Hannah.

Manlief ging met nog een aantal vaders met de hele klas een dag naar Walibi, dit was een verassing.

Deze laatste schooldag bracht ik onze Hannah naar school, raar vond ze dat, maar ik was heel stellig; 'Ik bracht je de eerste dag naar school en ook de laatste breng ik je'

Samen liepen we naar school

Manlief zwaaide ons uit thuis, iets wat Hannah ook niet begreep; moet ie niet werken?!

Je vader nam vrij om je uit te zwaaien...snap dat dan :-)

Zachtjes fluisteren Tim en ik elkaar succes toe deze dag, bijzondere dag, we zullen vandaag  voor de 4e keer vader en moeder worden, alleen zal ik deze dag alleen zijn in tegenstelling tot de andere keren dat we een kind kregen.

Tim zal lekker een dag uit zijn met de klas van Hannah

We willen ook het uitje door laten gaan, en de rest komt allemaal wel ;-)

Ik maakte deze foto van onze schaduwen onderweg naar school

Bij school aangekomen ziet Hannah in eens onze auto aan komen rijden en ze grinnikt;' Dat lijkt onze auto wel!'

euuu...ja schat dat is ook onze auto...

Dat was het begin van de laatste schooldag op de basisschool voor Hannah en met de klas en haar vader en nog een paar vaders lekker naar Walibi.

Ik loop terug naar huis en kom thuis in een stil huis, ik ben alleen.

Ik pak de ingepakte koffers uit en leg alles terug op de plek, breng de koffers naar zolder en kijk daar wat er nog aan babykleding ligt.

De wasmachine draait de hele morgen, de telefoon staat roodgloeiend.

Tijd om familie en vrienden op de hoogte te brengen is er helaas niet.

 

 

 

Het is middag als ik met een donkere vreemde baby het ziekenhuis uitloop.
Als een dief op klaarlichte dag stop ik deze baby in de auto en neem haar mee naar huis.
Ik voelde me een dief maar tegelijk ook de kersverse moeder waar de voorbijgangers me voor aanzagen (hadden ze mijn blanke man nog niet gezien dan zouden ze weten dat het niet klopte )
2 weken oud en zonder bezittingen nam ik haar mee naar huis.

 

 

 

 

Ons gezin werd verrijkt met haar komst , zo voelden we het en zo schreven we het op het kaartje wat we naar familie en vrienden stuurde.

Zoals onze biologische kinderen een bijzonder mooi en kostbaar geschenk waren; zo is de kleine Marish dat ook, niets minder dan dat!

 

Opwekking conferentie

Wij mochten weer thuis komen na een heerlijk weekeind , wat een rijkdom om met zoveel andere christenen samen te zijn.

Super-oma.....

Ik ga even samen met Levi boodschappen doen, we hebben er zin in, gezellig zo met zn 2-en
We zitten in de auto en het regent en het waait!! Arme fietsers!
Voor ons uit fiets iemand met een zwarte regencape , het ding wappert enorm aan de achterkant, het komt ws door de harde wint en het zal erg vervelend fietsen lijkt me, maar het is zo'n bizar gezicht van de achterkant, een fietster die verwoed fietst met een zwarte lange wapperende en klapperende cape achter zich aan, als ik de fietser inhaal ziet ook Levi dit en roept uit;' Wow Mam, superman op de fiets!!!!' Ik kijk naast me naar de fietser en zie dat het een oudere dame is, en ook Levi ziet dit en verbeterd zichzelf...' euuu nou eigenlijk super-oma ...'
:-)

Een nest vol.

 

Ik was een jaar of 4 toen ik vertelde dat ik later moeder zou worden van 10 kinderen-minimaal (aldus mijn vader) en ik geloof hem meteen ;-) Dat is ook wat ik me herinner, ik wilde 10 kinderen en ik zou een weeshuis beginnen -erbij

Er is niet veel verandert door de jaren heen, alleen ben ik wel iets ouder en toch ook wijzer en snap dat 10 kinderen en een weeshuis beginnen misschien wel wat hoog gegrepen zou zijn ;-)

Want altijd geduldig, lief en aardig te zijn, huis netjes, kinderen netjes en genoeg aandacht is dan een hele uitdaging. En (ook niet heel onbelangrijk) waar laat je zoveel kinderen. Ons huis is echt niet klein, maar ook zeker niet groot genoeg om zoveel slaapkamers te maken ,en een speelzolder, en een boodschappenkelder en..... Juist.. wensen genoeg.

Vandaag zei ik een vriendin dat ze de was hier wel voor de deur mocht zetten, dan zou ik die voor haar doen,  ik kreeg als antwoord; ' Jij hebt zelf ook een nest vol'

Een nest vol dacht ik bij mezelf, wat een leuke uitdrukking.
Wat ben ik blij met ons gezin, ook met de drukke momenten , tijdens spitsuur of als Tim uit zijn werk komt en ik ga werken en we heel even een soort 'overdracht' hebben jantje moet nog huiswerk maken, pietje is erg moe en klaasje heeft nog een uitje vanavond.
We zijn daarin een team, we vinden het alle twee leuk, en vinden het ook erg prettig dat we ons werk hebben en toch altijd zelf voor de kinderen zorgen. We werken in ploegen zeggen we wel eens  :-)
Ook hoe meer kinderen, hoe meer was , afval, rommel, rondslingerend speelgoed, heerlijk gewoon, het leeft.
Ooit als we een boerderijtje kunnen kopen jaja daar gaan we weer met ons boerderijtje...dan starten we misschien wel een gezinshuis en worden echt een groot gezin :-) we dromen er in stilte al eens van...
maar laten we eerst  deze kinderen maar eens opvoeden, met de -voeding lukt het al aardig, nu nog op-...:-)