dagje uit

Een dag naar Jan Klaassen, kinderen genoten enorm, en wij dus ook :-)

 

 

 

In het theater van Jan Klaassen

 

Josiah heeft een nieuwe hobby ontdekt !!!

 

 

 

'het zonnetje schijnt , de lucht is blauw...'

Het Zonnetje schijnt , de lucht is blauw,

teletubbies kom maar gauw..!!

Zo klinkt het elke dag weer door ons huis, vanmorgen was het stil

toen ik naar buiten keek zag ik het volgende;

 

en moest ik denken aan ; ' het zonnetje schijnt ,

de lucht is blauw....'

Heerlijk toch??!!!

 

Gisterenavons gingen Josiah en ik samen naar de singin ,

we hebben erg genoten van dit uitje met zn 2-en

 

Op valentijn kwam er dit grote hart namens de school, lief toch?!

 

trakteren

De traktatie ...:-)

'...eigenlijk is ze best wel schattig !!.....'

Het is s'morgens vroeg, ik ben bij Levi, hij moet zich nodig aankleden en naar beneden,
ondertussen klinkt er een lief stemmetje wat me roept. Ze wil ook uit bed en is weer helemaal klaar voor een nieuwe dag, ik nog niet voor haar, maar dat begrijpt ze natuurlijk nog niet. :-) Levi luistert naar de geluiden die ze maakt en lacht eens naar me en zegt met een zucht ' Ach...weet je...eigenlijk is ze best wel schattig!!' Hiermee lijkt er bij hem stukje bij beetje acceptatie te komen na een zware week. Toen ik heb later deze morgen naar school bracht vertelde hij me gewichtig dat het ook best leuk was om grote broer te zijn. Ik vertelde hem dat ze hem ooit misschien wel kwam halen als ze hulp nodig had, met een grijns van oor tot oor en een glinstering in zijn ogen zei hij;' Jah ! dan bescherm ik haar wel !!!'
Wat is het mooi om te zien hoe een ieder in ons gezin wat ruimte vrij maakt voor een meisje,
ze schuiven gewoon wat op of in. Ze mag er gewoon zijn..

...alleen op de wereld...

Vol verwachting klopt ons hart...deze dag..we zitten aan tafel te eten, we hebben de kinderen net verteld wat er staat te gebeuren, ze zijn blij, vol verwachting, eindelijk...!
Tegelijk beseffen we dat dit  heel bijzondere en heftige dagen zijn deze week.
De bel gaat, mijn gezin blijft vol verwachting zitten , ik loop naar de voordeur en doe open.
Daar staat in het donker en de kou een lange man met een meisje op zijn arm.
Onzeker en angstig kijkt ze met donkere ogen om zich heen.
Ze heeft geen jas aan, en geen spullen bij zich..
Even kijkt ze me aan, ik zie er grote onzekerheid in, ze twijfelt en kijkt op naar de man die haar bracht en eigenlijk ook een vreemde voor haar is.
Er volgt een gesprek , waarna de man opstaat, zijn taak zit er op, hij gaat naar huis, naar zijn gezin.
Er komt paniek in de ogen van het meisje en ze begint te snikken, vanuit haar tenen lijken de snikken te komen, het hele lijfje schokt , ze kijkt me aan , een blik die dieper raakte dan ik ooit had kunnen bedenken.  Hoe welkom ze hier ook is, hoe goed we ook voor haar willen zorgen, voor haar is dit een drama, wat is ze radeloos... Na een poosje stopt ze met huilen, alsof ze heeft bedacht dat het zinloos is? Ze stopt en klimt van mijn schoot af en gaat op onderzoek uit.
Verwonderd volgen we haar , ze opent deuren, kasten, gaat spelen, klimt op stoelen, leuningen, gaat op de tafel liggen en laat zich er min of meer ook weer vanaf rollen, op 1 of andere manier weet ze altijd weer redelijk terecht te komen. We laten haar maar even.
Dan nemen we haar mee naar boven en laten haar kamertje zien, haar bedje, stil kijkt ze er naar, ze lijkt heel goed te begrijpen wat we zeggen.
Ook laten we onze slaapkamer zien, en vertellen haar dat wij daar slapen en we dicht bij haar zijn.
ze loopt uit zichzelf de slaapkamer van Levi op en begint hondertuit te kletsen en klimt in zijn bed, daar wil ze slapen en niet in haar eigen bed!
We verwonderen om haar wijsheid en hoeveelheid praten , voor haar net 2-jarige leeftijd.
weer beneden lijkt het ons goed haar schoenen uit te trekken, hier is ze het niet mee eens en gilt het uit, schoenen moeten aanblijven, ze is heel duidelijk.
Ik heb het enorm met haar te doen , maar besluit toch op een vriendelijke manier de schoenen wel uit te doen, het is niet anders, zo kan je niet je bed in...weer is er paniek en radeloosheid, als de schoenen uit zijn rent ze eropaf en pakt ze op en klemt de schoenen tegen haar borst en fluistert; ' mij..mij!!'
ook de net gekregen knuffel klemt ze tegen zich aan , alsof haar leven er van afhangt, en probeer er niet aan te komen, want dan gilt ze ; ' Mij!!'
Ze slaapt de eerste nacht met haar kleren aan, dit omdat dit belangrijk voor haar is en omdat er simpelweg niets anders is om haar aan te trekken :-)
Na een onrustige nacht is ze de volgende morgen erg vrolijk, wel merken we meteen dat ze over een erg sterke wil beschikt en zoals iedere 2 jarige op alles 'nee' zegt ;-)
Wel dapper dat ze dit ook direkt in een totaal vreemde omgeving durft te laten zien!
Voordat we smorgens haar kamertje verlaten kijkt ze me vragend aan en wijst naar haar bed en zegt ;'Mij!' Glimlachend bevestig ik het, ja dit is jou bed !
Alles wat ze heeft (dat is knuffel en schoenen en de kleding die ze draagt) gaan mee naar de ontbijtttafel, gelukkig mag het bed boven blijven :P
Tevreden eet ze haar broodje en drinkt melk, de dag begint rustig
Een dag die, zo bleek later, alles tot een uitdaging maakte. Waar je normaal gesproken de was ophangen een fluitje van een cent vind is het nu een enorm lastige klus, zelfs een moment even naar toilet lukt moeilijk, het handigste is gewoon om deze peuter mee te nemen.
Ze kletst de hele dag. Beweegt de hele dag, opend deuren, beklimt trappen en meubels, haalt zelf chips uit de kast, opend de koelkast en kan al zelf een pak taxi pakken (..) Als ze niet kletst huilt ze, of is ze boos en gilt, of (in geval van stilte) slaapt ze :-) Ook heeft ze besloten dat ik geen Senna heet, maar Mama heet. Als ik dit ontken word ze erg boos en wijst met haar vingetje naar me en zegt boos; ' Mama!' Ook wil ze graag blij me blijven, heel goed van haar ! en is bang dat ik wegga Voor het eerst in mijn 'moeder-zijn-carriere' heb ik een enorm aanhankelijk kind, die ook niets van mijn man wil weten. Ze zit graag op schoot , en dat is helemaal niet erg, wat iets minder leuk is is dat ze heeft besloten dat 'Mama' ook van ' mij' is en dus als mijn kinderen te dichtbij komen worden ze weggestuurt door een 2 jarige peuter, en als ze niet snel weg zijn krijgen ze maarzo een trap ! Dit word uiteraard niet geaccepteerd en we vertellen haar dan ook vriendelijk en beslist dat ' Mama'  van iedereen is...
Eten doe je natuurlijk niet aan tafel, bedacht onze ' Remie' toch word er heelaas voor haar wel aan tafel gegeten, en ook in je eigen stoel , en het ergste is, het eten moet dan ook nog eens op.
Slim als ze is had ze geaccepteerd dat ze aan tafel moest , en in haar stoel, maar dan het brood dat op moet...dat kan natuurlijk niet...dus kieper je gewoon je bord om en kijkt triomfantelijk naar een leeg bord en zegt trots ' op!!'
Het is erg handig dat ze goed praat en ook alles goed begrijpt en zo kunnen we haar al veel vertellen en uitleggen, of ze het daarmee eens is is een ander verhaal ;-)
Vanmiddag naar bed gebracht en ze sliep zomaar en wat een stilte in huis, wat een rust !!!! pffftt!
We beginnen een nieuw avontuur en wij denken een heel bijzonder en mooi avontuur..
ook voor de kinderen is het wennen en verbazend hoeveel geluid en drukte een 2 jarige voortbrengt
ik ben zo trots op ze , met hoeveel geduld ze ermee omgaan. Stilletjes heb ik erg gelachen toen onze 2 jongens (toch wat vermoeid aan het einde van de dag) na samen te hebben gesmoest, gebroederlijk met de oude gameboy aan , deze hebben ze toch niet meer nodig, slim! Ze probeerden haar aandacht te trekken en lieten haar zien hoe het werkte, heelaas wilde ze er alleen maar mee gooien, of bovenop staan. Jammer voor de jongens (en toch stiekum ook voor mij ;-)) mislukte dit geniale plan.

Verdriet.

Vanmorgen kregen we het verdrietige bericht dat na ernstige ziekte vannacht een jong meisje uit onze omgeving is overleden.
Of beter gezegt; Ze mag nu zonder zorgen en pijn bij de Hemelse Vader wonen.
We wisten dat het zou komen, en toch...
Vanavond mochten we dit verdriet delen, zorgen bespreken, foto's van haar zien.
Wat maakt het veel los bij een ieder, en zo heeft iedereen ook daarin zijn eigen zorg en pijn.
zo heeft ook iedereen als kind al vaak een verlies geleden en wie herinnert zich dat nu niet overduidelijk; de eerste keer dat je in aanraking kwam met de dood.
Hoe belangrijk nu ook om de kinderen hierin nu zo goed mogenlijk proberen te helpen en zo open een eerlijk mogenlijk tegen ze te zijn, en zo de ruimte voor angst en eigen fantasie zo klein mogenlijk te maken.
En dan de kinderen, ook ieder die zo op eigen wijze reageert. De een erg druk en gespannen, de ander (lijkt..!) onverschillig,....de volgende is weer erg verdrietig en haast niet te troosten.
ook daarin is ieder mens weer uniek en kan en mag ieder het op eigen manier doen; verdriet hebben en afscheid nemen.

Vrijdag nemen we afscheid van een heel bijzonder meisje.

Indringer betrapt!

Weer een konijn dood gevonden in het hok, balen zeg ! hoe kan dat nu toch zo weer..!

Ik besluit het hok meteen maar leeg te scheppen en schoon te maken , t was ons laatste konijn,

nieuw komt er (voorlopig) niet meer, dat was een poos geleden al besloten.

Ik schep het hok leeg, het waait buiten, het lijkst wel herst..

ik schuif de hooiruif aan de kant om beter in de hoek te kunnen komen, terwijl ik gebukt sta zie ik vlak voor mn gezicht vanwege de wind iets bewegen..

ik kijk op en sta oog in oog met een dode rat...!!!

nou ja, ik sta en hij hangt...

Ik ben niet bang voor muizen enzo, ga ook niet gillen of op dingen klimmen ofzo

ik knipper nog een paar keer om toch echt te zien wat ik zie, of ik niet droom ofzo??

maar er bungelt een heuse rat ...

oke oke oke....

Ik geloof dat het hok schoonmaken toch al niet zo'n haast had dus weet je, ik stop gewoon en ga een andere keer verder, als die rat weg is...ofzo...

Ik ruim de spullen op en verdwijn naar binnen .

 Ik vraag mijn man of hij de rat even weg wil halen?

Dat wil hij natuurlijk wel....

maar hoe vraag ik me af?? t beest zit muurvast?!

"Ach , ik t ergte geval moet ik de rat doormidden knippen'

is zijn  antwoord.

Wat?? doormidden knippen???

juist.

Er gaat een fles afwasmiddel mee naar buiten (goed idee, beest insmeren met afwasmiddel)

...en het duurt lang...

voor mijn gevoel dan he?!

voorzichtig tuur ik vanaf binnen naar het hok, maar zie geen bloedspetters rondvliegen ofzo

maar t is wel een gedoe, dat zie ik vanaf hier wel!

maar even later komt manlief terug met de rat op t blik.

 

Voor volgende week staan er rattenklemmen op mn boodschappenbriefje...