...alleen op de wereld...

Vol verwachting klopt ons hart...deze dag..we zitten aan tafel te eten, we hebben de kinderen net verteld wat er staat te gebeuren, ze zijn blij, vol verwachting, eindelijk...!
Tegelijk beseffen we dat dit  heel bijzondere en heftige dagen zijn deze week.
De bel gaat, mijn gezin blijft vol verwachting zitten , ik loop naar de voordeur en doe open.
Daar staat in het donker en de kou een lange man met een meisje op zijn arm.
Onzeker en angstig kijkt ze met donkere ogen om zich heen.
Ze heeft geen jas aan, en geen spullen bij zich..
Even kijkt ze me aan, ik zie er grote onzekerheid in, ze twijfelt en kijkt op naar de man die haar bracht en eigenlijk ook een vreemde voor haar is.
Er volgt een gesprek , waarna de man opstaat, zijn taak zit er op, hij gaat naar huis, naar zijn gezin.
Er komt paniek in de ogen van het meisje en ze begint te snikken, vanuit haar tenen lijken de snikken te komen, het hele lijfje schokt , ze kijkt me aan , een blik die dieper raakte dan ik ooit had kunnen bedenken.  Hoe welkom ze hier ook is, hoe goed we ook voor haar willen zorgen, voor haar is dit een drama, wat is ze radeloos... Na een poosje stopt ze met huilen, alsof ze heeft bedacht dat het zinloos is? Ze stopt en klimt van mijn schoot af en gaat op onderzoek uit.
Verwonderd volgen we haar , ze opent deuren, kasten, gaat spelen, klimt op stoelen, leuningen, gaat op de tafel liggen en laat zich er min of meer ook weer vanaf rollen, op 1 of andere manier weet ze altijd weer redelijk terecht te komen. We laten haar maar even.
Dan nemen we haar mee naar boven en laten haar kamertje zien, haar bedje, stil kijkt ze er naar, ze lijkt heel goed te begrijpen wat we zeggen.
Ook laten we onze slaapkamer zien, en vertellen haar dat wij daar slapen en we dicht bij haar zijn.
ze loopt uit zichzelf de slaapkamer van Levi op en begint hondertuit te kletsen en klimt in zijn bed, daar wil ze slapen en niet in haar eigen bed!
We verwonderen om haar wijsheid en hoeveelheid praten , voor haar net 2-jarige leeftijd.
weer beneden lijkt het ons goed haar schoenen uit te trekken, hier is ze het niet mee eens en gilt het uit, schoenen moeten aanblijven, ze is heel duidelijk.
Ik heb het enorm met haar te doen , maar besluit toch op een vriendelijke manier de schoenen wel uit te doen, het is niet anders, zo kan je niet je bed in...weer is er paniek en radeloosheid, als de schoenen uit zijn rent ze eropaf en pakt ze op en klemt de schoenen tegen haar borst en fluistert; ' mij..mij!!'
ook de net gekregen knuffel klemt ze tegen zich aan , alsof haar leven er van afhangt, en probeer er niet aan te komen, want dan gilt ze ; ' Mij!!'
Ze slaapt de eerste nacht met haar kleren aan, dit omdat dit belangrijk voor haar is en omdat er simpelweg niets anders is om haar aan te trekken :-)
Na een onrustige nacht is ze de volgende morgen erg vrolijk, wel merken we meteen dat ze over een erg sterke wil beschikt en zoals iedere 2 jarige op alles 'nee' zegt ;-)
Wel dapper dat ze dit ook direkt in een totaal vreemde omgeving durft te laten zien!
Voordat we smorgens haar kamertje verlaten kijkt ze me vragend aan en wijst naar haar bed en zegt ;'Mij!' Glimlachend bevestig ik het, ja dit is jou bed !
Alles wat ze heeft (dat is knuffel en schoenen en de kleding die ze draagt) gaan mee naar de ontbijtttafel, gelukkig mag het bed boven blijven :P
Tevreden eet ze haar broodje en drinkt melk, de dag begint rustig
Een dag die, zo bleek later, alles tot een uitdaging maakte. Waar je normaal gesproken de was ophangen een fluitje van een cent vind is het nu een enorm lastige klus, zelfs een moment even naar toilet lukt moeilijk, het handigste is gewoon om deze peuter mee te nemen.
Ze kletst de hele dag. Beweegt de hele dag, opend deuren, beklimt trappen en meubels, haalt zelf chips uit de kast, opend de koelkast en kan al zelf een pak taxi pakken (..) Als ze niet kletst huilt ze, of is ze boos en gilt, of (in geval van stilte) slaapt ze :-) Ook heeft ze besloten dat ik geen Senna heet, maar Mama heet. Als ik dit ontken word ze erg boos en wijst met haar vingetje naar me en zegt boos; ' Mama!' Ook wil ze graag blij me blijven, heel goed van haar ! en is bang dat ik wegga Voor het eerst in mijn 'moeder-zijn-carriere' heb ik een enorm aanhankelijk kind, die ook niets van mijn man wil weten. Ze zit graag op schoot , en dat is helemaal niet erg, wat iets minder leuk is is dat ze heeft besloten dat 'Mama' ook van ' mij' is en dus als mijn kinderen te dichtbij komen worden ze weggestuurt door een 2 jarige peuter, en als ze niet snel weg zijn krijgen ze maarzo een trap ! Dit word uiteraard niet geaccepteerd en we vertellen haar dan ook vriendelijk en beslist dat ' Mama'  van iedereen is...
Eten doe je natuurlijk niet aan tafel, bedacht onze ' Remie' toch word er heelaas voor haar wel aan tafel gegeten, en ook in je eigen stoel , en het ergste is, het eten moet dan ook nog eens op.
Slim als ze is had ze geaccepteerd dat ze aan tafel moest , en in haar stoel, maar dan het brood dat op moet...dat kan natuurlijk niet...dus kieper je gewoon je bord om en kijkt triomfantelijk naar een leeg bord en zegt trots ' op!!'
Het is erg handig dat ze goed praat en ook alles goed begrijpt en zo kunnen we haar al veel vertellen en uitleggen, of ze het daarmee eens is is een ander verhaal ;-)
Vanmiddag naar bed gebracht en ze sliep zomaar en wat een stilte in huis, wat een rust !!!! pffftt!
We beginnen een nieuw avontuur en wij denken een heel bijzonder en mooi avontuur..
ook voor de kinderen is het wennen en verbazend hoeveel geluid en drukte een 2 jarige voortbrengt
ik ben zo trots op ze , met hoeveel geduld ze ermee omgaan. Stilletjes heb ik erg gelachen toen onze 2 jongens (toch wat vermoeid aan het einde van de dag) na samen te hebben gesmoest, gebroederlijk met de oude gameboy aan , deze hebben ze toch niet meer nodig, slim! Ze probeerden haar aandacht te trekken en lieten haar zien hoe het werkte, heelaas wilde ze er alleen maar mee gooien, of bovenop staan. Jammer voor de jongens (en toch stiekum ook voor mij ;-)) mislukte dit geniale plan.