En nu ???

En nu ???
Nu is het stil in ons huis. Een kleine druktemaker minder..
Het is kaal, stil en leeg. Met tafel dekken komen er vanzelf nog 6 borden op tafel,
smiddags doen we zachtjes in huis tot we realiseren ; 'Oww nee , ze slaapt hier niet...'

De laatste nacht hier sliep ze slecht, kon moeilijk in slaap komen en werd telkens weer wakker, ze wist wat er kwam, we hadden samen haar koffer ingepakt. Spulletjes waar ze gek op was  mocht ze meenemen. Het leukste voorleesboek, de kleding met dora en hello kitty gingen mee.
Ze had er weinig kleding toen ze kwam, ze ging nu naar huis met 3 tassen vol.
Ze huilde en werd boos toen ik haar nogmaal moest vertellen dat ze dan niet meer met ons mee naar huis zou gaan. Na boosheid kwam ze troost zoeken en knuffelde ons zowat plat.
Wat een geweldig kind is het ! De volgende morgen is ze rustig, stil en gelaten.
We maken grapjes, daar lacht ze wel even om, maar dan weer het stille...
dat kennen we niet van haar, het doet pijn dat te zien.
We mogen haar samen naar haar huis, bij haar moeder brengen. Dit willen we erg graag, omdat dit ons het beste voor haar lijkt en ook omdat we dit zelf een mooie afsluiting vinden , zien waar ze vandaan kwam en waar ze nu is.
We komen 2 minuten voor de afgesproken tijd aan, perfekt dus!  We parkeren de auto op de parkeerplaats van een nabijgelegen winkelcentrum en lopen het laatste stuk.
Heel flink loopt 'onze' 2 jarige tussen ons in en trekt haar koffertje achter zich aan.
Ze kijkt ons eens aan en wij belonen haar en zeggen dat ze het super goed doet! We zijn trots op haar!
We passeren een aantal mensen die vertedert naar dit 2 jarige meisje kijken die zo dapper stapt met haar koffertje achter zich aan - ze moesten eens weten-
In mn zak heb ik een briefje met het adres en regelmatig pak ik het erbij om te zien of we nog ver moeten.
We stoppen bij een dichte ijzeren deur en drukken op de bel , er klinkt geroep van boven, of de deur open is? Even later klimmen we 2 trappen op en lopen tussen wat vuilniszakken door naar binnen, een lange gang door, ook vol spullen en vuilniszakken.
Dit is dus haar huis, haar thuis ! We zijn blij dat we dit mogen zien en meemaken en blijven koffie drinken.
Na een half uurtje staan we op en gaan weer terug en laten 'onze' 2 jarige schat achter, ze vind het lastig, ze weet dat ze niet met ons mee mag, maar vraagt of wij niet bij haar willen blijven?
Na een stevige knuffel lopen we met zn 2en de trappen af en lopen weer richting de auto, naar huis.
Thuis ruimen we meteen alles op, haar tafeltje en stoeltje weg, de kinderstoel naar de schuur , de wandelwagen naar boven, haal het bedje af en stop het in de wasmachine.
We zijn met zn alleen inneens even wat doelloos, zoekend naar de juiste draai.
Hier en daar slingert nog een roze sokje of een stuk speelgoed en de handafdrukken nog op het raam.