En...hoe is dat nu??

'En ...hoe is dat nu...??'
Een vraag die ik best regelmatig kreeg de afgelopen tijd.
ik begrijp de vraag, heel goed zelf, het is een vraag die ik mezelf van te voren ook vaak heb gesteld.'..Hoe zou het zijn? hoe zou het voelen?'
In eerste instantie kon ik er maar moeilijk een antwoord voor vinden, ik wist het zelf ook niet goed, kon het niet benoemen.
We werden 'overvallen' door het telefoontje aan het eind van de dag en dan binnen zeer korte tijd is ze er dan ook echt, nog geen tijd gehad om een pak pampers te halen, nog niemand op de hoogte kunnen stellen, ze was er gewoon inneens!
Onze oudste 3 kinderen werden geboren, je wist al maanden wanneer ze ongeveer kwamen en waren meteen 'eigen' , waren in alles wel een deel van ons, niets was vreemt. Ze waren gewoon wie ze waren, kregen de naam die we hadden bedacht , kregen kleertjes aan die we hadden klaargelegd, en werden stil bij ons op de arm.
Dit meisje kwam als vreemde binnengewandelt en dat was voor haar en voor ons vreemt, we zien er anders uit, hebben andere gewoontes, begrijpen elkaar niet en het is ook niet meteen eigen of vertrouwd. Ook hadden we geen kleertjes voor haar en moesten we erg wennen aan de naam die ze had, stilletjes zeiden we tegen elkaar toen ze in bed lag die 1e avond  ' hoe heette ze nu ook alweer?!'
En toch...het gaat vanzelf , ja wel erg vermoeiend en vraag enorm veel energie ;-), maar vooral ; het gaat vanzelf. Je doet het hetzelfde als met je eigen kinderen en als vanzelf werd ik alert op haar , maakte me zorgen om haar zoals een moeder dat doet; heeft ze het niet te koud? Is het niet gevaarlijk wat ze doet? Binnen de kortste keren herken je het als ze moe is of trek heeft, al die dingen gaan vanzelf...
Wat mooi om te ontdekken dat dat dus gewoon gebeurd. Voordat je het weet voel je je moeder van een 'vreemd' kind. Het verbaast me hoe snel, hoe makkelijk dit gaat.
Morgen brengen we haar weer terug naar haar moeder. we brengen haar weer thuis, de plek waar ze hoort..
En dat gunnen  we haar en haar moeder ook van harte, dat is tenslotte zoals het hoort, moeder en kind samen.
En dan komt de volgende vraag; 'maar hecht je je niet aan zo'n kind?' en ' ik zou het niet meer af willen staan!'
En ja we hebben ons aan haar gehecht, enorm. en dat betekent dat het loslaten moeilijk is.
Denk je eens in hoe het voor het kindje zelf is...wij hebben hier nog voor gekozen en kunnen dit overzien , zei niet! Ze begrijpt er niets van.
We hebben haar voorgelezen, iets wat ze niet kende, maar enorm van heeft genoten, ze krijgt haar leukste voorleesboek mee naar huis, en hopen dat haar moeder haar gaat voorlezen.
We hebben liedjes met haar gezongen, iets wat ze ook niet kende, maar zo ontzettend leuk vind!!
'Zeg maar tegen je mama dat ze voor je moet zingen! oke? beloof je dat?' zeggen we nu tegen haar.
Vandaag had ze een enorme knuffeldag en heeft bijna de hele dag om mijn nek gehangen, vanavond voor t laatst met zn 6-en gegeten en vanavond haar lekker onderstopt, ze kletste tegen met met een lief stemmetje en steeds weer zo lief klonk het 'Mama'
Wat ben ik blij dat ik even haar Mama mocht zijn ! Morgen brengen we haar samen weer terug naar haar moeder en nemen we afscheid van haar.