En nu ???
Nu is het stil in ons huis. Een kleine druktemaker minder..
Het is kaal, stil en leeg. Met tafel dekken komen er vanzelf nog 6 borden op tafel,
smiddags doen we zachtjes in huis tot we realiseren ; 'Oww nee , ze slaapt hier niet...'
De laatste nacht hier sliep ze slecht, kon moeilijk in slaap komen en werd telkens weer wakker, ze wist wat er kwam, we hadden samen haar koffer ingepakt. Spulletjes waar ze gek op was mocht ze meenemen. Het leukste voorleesboek, de kleding met dora en hello kitty gingen mee.
Ze had er weinig kleding toen ze kwam, ze ging nu naar huis met 3 tassen vol.
Ze huilde en werd boos toen ik haar nogmaal moest vertellen dat ze dan niet meer met ons mee naar huis zou gaan. Na boosheid kwam ze troost zoeken en knuffelde ons zowat plat.
Wat een geweldig kind is het ! De volgende morgen is ze rustig, stil en gelaten.
We maken grapjes, daar lacht ze wel even om, maar dan weer het stille...
dat kennen we niet van haar, het doet pijn dat te zien.
We mogen haar samen naar haar huis, bij haar moeder brengen. Dit willen we erg graag, omdat dit ons het beste voor haar lijkt en ook omdat we dit zelf een mooie afsluiting vinden , zien waar ze vandaan kwam en waar ze nu is.
We komen 2 minuten voor de afgesproken tijd aan, perfekt dus! We parkeren de auto op de parkeerplaats van een nabijgelegen winkelcentrum en lopen het laatste stuk.
Heel flink loopt 'onze' 2 jarige tussen ons in en trekt haar koffertje achter zich aan.
Ze kijkt ons eens aan en wij belonen haar en zeggen dat ze het super goed doet! We zijn trots op haar!
We passeren een aantal mensen die vertedert naar dit 2 jarige meisje kijken die zo dapper stapt met haar koffertje achter zich aan - ze moesten eens weten-
In mn zak heb ik een briefje met het adres en regelmatig pak ik het erbij om te zien of we nog ver moeten.
We stoppen bij een dichte ijzeren deur en drukken op de bel , er klinkt geroep van boven, of de deur open is? Even later klimmen we 2 trappen op en lopen tussen wat vuilniszakken door naar binnen, een lange gang door, ook vol spullen en vuilniszakken.
Dit is dus haar huis, haar thuis ! We zijn blij dat we dit mogen zien en meemaken en blijven koffie drinken.
Na een half uurtje staan we op en gaan weer terug en laten 'onze' 2 jarige schat achter, ze vind het lastig, ze weet dat ze niet met ons mee mag, maar vraagt of wij niet bij haar willen blijven?
Na een stevige knuffel lopen we met zn 2en de trappen af en lopen weer richting de auto, naar huis.
Thuis ruimen we meteen alles op, haar tafeltje en stoeltje weg, de kinderstoel naar de schuur , de wandelwagen naar boven, haal het bedje af en stop het in de wasmachine.
We zijn met zn alleen inneens even wat doelloos, zoekend naar de juiste draai.
Hier en daar slingert nog een roze sokje of een stuk speelgoed en de handafdrukken nog op het raam.
'En ...hoe is dat nu...??'
Een vraag die ik best regelmatig kreeg de afgelopen tijd.
ik begrijp de vraag, heel goed zelf, het is een vraag die ik mezelf van te voren ook vaak heb gesteld.'..Hoe zou het zijn? hoe zou het voelen?'
In eerste instantie kon ik er maar moeilijk een antwoord voor vinden, ik wist het zelf ook niet goed, kon het niet benoemen.
We werden 'overvallen' door het telefoontje aan het eind van de dag en dan binnen zeer korte tijd is ze er dan ook echt, nog geen tijd gehad om een pak pampers te halen, nog niemand op de hoogte kunnen stellen, ze was er gewoon inneens!
Onze oudste 3 kinderen werden geboren, je wist al maanden wanneer ze ongeveer kwamen en waren meteen 'eigen' , waren in alles wel een deel van ons, niets was vreemt. Ze waren gewoon wie ze waren, kregen de naam die we hadden bedacht , kregen kleertjes aan die we hadden klaargelegd, en werden stil bij ons op de arm.
Dit meisje kwam als vreemde binnengewandelt en dat was voor haar en voor ons vreemt, we zien er anders uit, hebben andere gewoontes, begrijpen elkaar niet en het is ook niet meteen eigen of vertrouwd. Ook hadden we geen kleertjes voor haar en moesten we erg wennen aan de naam die ze had, stilletjes zeiden we tegen elkaar toen ze in bed lag die 1e avond ' hoe heette ze nu ook alweer?!'
En toch...het gaat vanzelf , ja wel erg vermoeiend en vraag enorm veel energie ;-), maar vooral ; het gaat vanzelf. Je doet het hetzelfde als met je eigen kinderen en als vanzelf werd ik alert op haar , maakte me zorgen om haar zoals een moeder dat doet; heeft ze het niet te koud? Is het niet gevaarlijk wat ze doet? Binnen de kortste keren herken je het als ze moe is of trek heeft, al die dingen gaan vanzelf...
Wat mooi om te ontdekken dat dat dus gewoon gebeurd. Voordat je het weet voel je je moeder van een 'vreemd' kind. Het verbaast me hoe snel, hoe makkelijk dit gaat.
Morgen brengen we haar weer terug naar haar moeder. we brengen haar weer thuis, de plek waar ze hoort..
En dat gunnen we haar en haar moeder ook van harte, dat is tenslotte zoals het hoort, moeder en kind samen.
En dan komt de volgende vraag; 'maar hecht je je niet aan zo'n kind?' en ' ik zou het niet meer af willen staan!'
En ja we hebben ons aan haar gehecht, enorm. en dat betekent dat het loslaten moeilijk is.
Denk je eens in hoe het voor het kindje zelf is...wij hebben hier nog voor gekozen en kunnen dit overzien , zei niet! Ze begrijpt er niets van.
We hebben haar voorgelezen, iets wat ze niet kende, maar enorm van heeft genoten, ze krijgt haar leukste voorleesboek mee naar huis, en hopen dat haar moeder haar gaat voorlezen.
We hebben liedjes met haar gezongen, iets wat ze ook niet kende, maar zo ontzettend leuk vind!!
'Zeg maar tegen je mama dat ze voor je moet zingen! oke? beloof je dat?' zeggen we nu tegen haar.
Vandaag had ze een enorme knuffeldag en heeft bijna de hele dag om mijn nek gehangen, vanavond voor t laatst met zn 6-en gegeten en vanavond haar lekker onderstopt, ze kletste tegen met met een lief stemmetje en steeds weer zo lief klonk het 'Mama'
Wat ben ik blij dat ik even haar Mama mocht zijn ! Morgen brengen we haar samen weer terug naar haar moeder en nemen we afscheid van haar.
Het is s'morgens vroeg, ik ben bij Levi, hij moet zich nodig aankleden en naar beneden,
ondertussen klinkt er een lief stemmetje wat me roept. Ze wil ook uit bed en is weer helemaal klaar voor een nieuwe dag, ik nog niet voor haar, maar dat begrijpt ze natuurlijk nog niet. :-) Levi luistert naar de geluiden die ze maakt en lacht eens naar me en zegt met een zucht ' Ach...weet je...eigenlijk is ze best wel schattig!!' Hiermee lijkt er bij hem stukje bij beetje acceptatie te komen na een zware week. Toen ik heb later deze morgen naar school bracht vertelde hij me gewichtig dat het ook best leuk was om grote broer te zijn. Ik vertelde hem dat ze hem ooit misschien wel kwam halen als ze hulp nodig had, met een grijns van oor tot oor en een glinstering in zijn ogen zei hij;' Jah ! dan bescherm ik haar wel !!!'
Wat is het mooi om te zien hoe een ieder in ons gezin wat ruimte vrij maakt voor een meisje,
ze schuiven gewoon wat op of in. Ze mag er gewoon zijn..
Vol verwachting klopt ons hart...deze dag..we zitten aan tafel te eten, we hebben de kinderen net verteld wat er staat te gebeuren, ze zijn blij, vol verwachting, eindelijk...!
Tegelijk beseffen we dat dit heel bijzondere en heftige dagen zijn deze week.
De bel gaat, mijn gezin blijft vol verwachting zitten , ik loop naar de voordeur en doe open.
Daar staat in het donker en de kou een lange man met een meisje op zijn arm.
Onzeker en angstig kijkt ze met donkere ogen om zich heen.
Ze heeft geen jas aan, en geen spullen bij zich..
Even kijkt ze me aan, ik zie er grote onzekerheid in, ze twijfelt en kijkt op naar de man die haar bracht en eigenlijk ook een vreemde voor haar is.
Er volgt een gesprek , waarna de man opstaat, zijn taak zit er op, hij gaat naar huis, naar zijn gezin.
Er komt paniek in de ogen van het meisje en ze begint te snikken, vanuit haar tenen lijken de snikken te komen, het hele lijfje schokt , ze kijkt me aan , een blik die dieper raakte dan ik ooit had kunnen bedenken. Hoe welkom ze hier ook is, hoe goed we ook voor haar willen zorgen, voor haar is dit een drama, wat is ze radeloos... Na een poosje stopt ze met huilen, alsof ze heeft bedacht dat het zinloos is? Ze stopt en klimt van mijn schoot af en gaat op onderzoek uit.
Verwonderd volgen we haar , ze opent deuren, kasten, gaat spelen, klimt op stoelen, leuningen, gaat op de tafel liggen en laat zich er min of meer ook weer vanaf rollen, op 1 of andere manier weet ze altijd weer redelijk terecht te komen. We laten haar maar even.
Dan nemen we haar mee naar boven en laten haar kamertje zien, haar bedje, stil kijkt ze er naar, ze lijkt heel goed te begrijpen wat we zeggen.
Ook laten we onze slaapkamer zien, en vertellen haar dat wij daar slapen en we dicht bij haar zijn.
ze loopt uit zichzelf de slaapkamer van Levi op en begint hondertuit te kletsen en klimt in zijn bed, daar wil ze slapen en niet in haar eigen bed!
We verwonderen om haar wijsheid en hoeveelheid praten , voor haar net 2-jarige leeftijd.
weer beneden lijkt het ons goed haar schoenen uit te trekken, hier is ze het niet mee eens en gilt het uit, schoenen moeten aanblijven, ze is heel duidelijk.
Ik heb het enorm met haar te doen , maar besluit toch op een vriendelijke manier de schoenen wel uit te doen, het is niet anders, zo kan je niet je bed in...weer is er paniek en radeloosheid, als de schoenen uit zijn rent ze eropaf en pakt ze op en klemt de schoenen tegen haar borst en fluistert; ' mij..mij!!'
ook de net gekregen knuffel klemt ze tegen zich aan , alsof haar leven er van afhangt, en probeer er niet aan te komen, want dan gilt ze ; ' Mij!!'
Ze slaapt de eerste nacht met haar kleren aan, dit omdat dit belangrijk voor haar is en omdat er simpelweg niets anders is om haar aan te trekken :-)
Na een onrustige nacht is ze de volgende morgen erg vrolijk, wel merken we meteen dat ze over een erg sterke wil beschikt en zoals iedere 2 jarige op alles 'nee' zegt ;-)
Wel dapper dat ze dit ook direkt in een totaal vreemde omgeving durft te laten zien!
Voordat we smorgens haar kamertje verlaten kijkt ze me vragend aan en wijst naar haar bed en zegt ;'Mij!' Glimlachend bevestig ik het, ja dit is jou bed !
Alles wat ze heeft (dat is knuffel en schoenen en de kleding die ze draagt) gaan mee naar de ontbijtttafel, gelukkig mag het bed boven blijven :P
Tevreden eet ze haar broodje en drinkt melk, de dag begint rustig
Een dag die, zo bleek later, alles tot een uitdaging maakte. Waar je normaal gesproken de was ophangen een fluitje van een cent vind is het nu een enorm lastige klus, zelfs een moment even naar toilet lukt moeilijk, het handigste is gewoon om deze peuter mee te nemen.
Ze kletst de hele dag. Beweegt de hele dag, opend deuren, beklimt trappen en meubels, haalt zelf chips uit de kast, opend de koelkast en kan al zelf een pak taxi pakken (..) Als ze niet kletst huilt ze, of is ze boos en gilt, of (in geval van stilte) slaapt ze :-) Ook heeft ze besloten dat ik geen Senna heet, maar Mama heet. Als ik dit ontken word ze erg boos en wijst met haar vingetje naar me en zegt boos; ' Mama!' Ook wil ze graag blij me blijven, heel goed van haar ! en is bang dat ik wegga Voor het eerst in mijn 'moeder-zijn-carriere' heb ik een enorm aanhankelijk kind, die ook niets van mijn man wil weten. Ze zit graag op schoot , en dat is helemaal niet erg, wat iets minder leuk is is dat ze heeft besloten dat 'Mama' ook van ' mij' is en dus als mijn kinderen te dichtbij komen worden ze weggestuurt door een 2 jarige peuter, en als ze niet snel weg zijn krijgen ze maarzo een trap ! Dit word uiteraard niet geaccepteerd en we vertellen haar dan ook vriendelijk en beslist dat ' Mama' van iedereen is...
Eten doe je natuurlijk niet aan tafel, bedacht onze ' Remie' toch word er heelaas voor haar wel aan tafel gegeten, en ook in je eigen stoel , en het ergste is, het eten moet dan ook nog eens op.
Slim als ze is had ze geaccepteerd dat ze aan tafel moest , en in haar stoel, maar dan het brood dat op moet...dat kan natuurlijk niet...dus kieper je gewoon je bord om en kijkt triomfantelijk naar een leeg bord en zegt trots ' op!!'
Het is erg handig dat ze goed praat en ook alles goed begrijpt en zo kunnen we haar al veel vertellen en uitleggen, of ze het daarmee eens is is een ander verhaal ;-)
Vanmiddag naar bed gebracht en ze sliep zomaar en wat een stilte in huis, wat een rust !!!! pffftt!
We beginnen een nieuw avontuur en wij denken een heel bijzonder en mooi avontuur..
ook voor de kinderen is het wennen en verbazend hoeveel geluid en drukte een 2 jarige voortbrengt
ik ben zo trots op ze , met hoeveel geduld ze ermee omgaan. Stilletjes heb ik erg gelachen toen onze 2 jongens (toch wat vermoeid aan het einde van de dag) na samen te hebben gesmoest, gebroederlijk met de oude gameboy aan , deze hebben ze toch niet meer nodig, slim! Ze probeerden haar aandacht te trekken en lieten haar zien hoe het werkte, heelaas wilde ze er alleen maar mee gooien, of bovenop staan. Jammer voor de jongens (en toch stiekum ook voor mij ;-)) mislukte dit geniale plan.
